In 2021, op 42-jarige leeftijd, had Peter het leesniveau van een vierjarige. Hij had zijn hele leven niet kunnen lezen en schrijven, en navigeerde door de wereld met zorgvuldige planning en de hulp van zijn vrouw. Toen keerden de Covid-lockdowns de wereld ondersteboven, en zijn gebruikelijke manier van leven explodeerde. Zijn vrouw gaf thuisonderwijs aan hun 10-jarige zoon, en hij schaamde zich dat hij niet kon helpen. Zijn werk als vrachtwagenchauffeur werd stilgelegd, en zelfs eenvoudige taken zoals boodschappen doen werden ongelooflijk moeilijk.

Op een dag in de supermarkt raakte hij overweldigd toen hij een melk probeerde te vinden die zijn vrouw en zoon konden drinken, aangezien ze beiden allergisch zijn voor zuivel en soja. Hij maakte zich zorgen dat hij hen zou vergiftigen. Het drong tot hem door dat de manier waarop hij zijn leven tot dan toe had geleid niet kon doorgaan. Hij wilde het niet tegen zijn vrouw zeggen, omdat zij al genoeg aan haar hoofd had, maar eenmaal thuis kwam het er gewoon uit dat hij het moeilijk had. Ze vertelde hem dat ze een organisatie had gevonden die misschien kon helpen. Sinds hij van school was gegaan, had hij meerdere keren geprobeerd te leren lezen - niets had gewerkt. Hij dacht niet dat het de moeite waard was om het opnieuw te proberen, maar ze overtuigde hem om het voor haar te doen. Dat moment veranderde zijn hele leven.

Geboren met een gedeeltelijke doofheid, waren de dingen moeilijk tijdens het opgroeien in Lancashire. Hij kon mensen horen praten, maar raakte vaak overweldigd door geluiden, waardoor hij niet kon volgen wat de leraar zei. Op zijn zesde werd hij overgeplaatst naar een speciale school, maar het werd erger. Elke leerling had zijn eigen speciale onderwijsbehoeften of gedragsproblemen, dus het was nog moeilijker om je te concentreren. Tegelijkertijd onderging hij verschillende operaties aan zijn oren, waardoor zijn gehoor terugkwam, maar tegen die tijd was hem verteld achter in de klas te gaan zitten en stil te zijn. Toen hij op zijn 16e van school ging, had hij geen diploma's, een erge stotter door angst, en hij kon niet lezen of schrijven.

Via een vriend wist hij een baan te krijgen op een nabijgelegen boerderij, en na een jaar besloot hij naar het college te gaan om te leren lezen. Zijn ouders ontmoedigden hem, omdat ze dachten dat het beter was dat hij de kost verdiende en bijdroeg aan de huishoudkosten terwijl hij nog thuis woonde. Gelukkig slaagde hij voor zijn rijexamen omdat er geen theoriegedeelte was en hij kon onthouden wat de verkeersborden betekenden. Hij realiseerde zich dat hij goed was in visualiseren en een route in zijn hoofd kon uitstippelen.

Uiteindelijk, toen hij op zichzelf ging wonen, vroeg hij zijn vrachtwagenrijbewijs aan. Met behulp van die visualisatievaardigheden begon hij op zijn 22e als vrachtwagenchauffeur te werken. Hij redde het door snelwegnummers en routes uit zijn hoofd te leren. De uitvinding van pratende satnavs was een grote hulp. Toch kon hij nog steeds niet lezen.

In 2010 overtuigde een vriend hem om het opnieuw op het college te proberen, maar opnieuw werkte het niet - hij had de basis van geletterdheid niet om te begrijpen wat ze probeerden te onderwijzen. Het was daar echter dat hij zijn vrouw ontmoette. Toen ze eenmaal samen waren, was het een enorme opluchting, want zij sprong bij wanneer er gelezen of geschreven moest worden. Hij voelde zich niet veroordeeld door haar.

Ze gingen zo verder, als een team, de volgende tien jaar tot Covid toesloeg en hij een crisispunt bereikte. Na het melkincident stelde zijn vrouw voor dat hij contact opnam met de Read Easy-liefdadigheidsinstelling, en hij regelde een eerste ontmoeting met een van hun vrijwilligers, Alison. Hij had een meltdown voordat ze elkaar zelfs maar ontmoetten, omdat hij niet kon uitvogelen hoe hij bij de parkeerplaats moest betalen, maar toen hij eenmaal binnen was, stelde Alison hem volledig op zijn gemak. Ze zei dat ze klein moesten beginnen, maar dat zij aan zijn zijde zou staan, en samen een reeks leeshandleidingen zouden doorwerken die door de Shannon Trust waren gemaakt.

Zijn doel was om het eerste Harry Potter-boek te lezen, omdat hij had gehoord dat ze prachtig waren en hij zich kon identificeren met Harry als buitenstaander vanwege zijn doofheid. De volgende drie jaar ontmoetten ze elkaar twee keer per week en de wereld ging volledig voor hem open. Hij maakte het Harry Potter-boek af, en hoewel hij het voorlezen aan zijn zoon miste toen die jonger was, kunnen ze nu andere dingen samen doen - zoals koken, omdat hij kan lezen.