De dag in de Australische politiek ontvouwde zich met alle subtiliteit van een voedselgevecht tijdens question time, toen premier Anthony Albanese de suggestie dat hij had "opgeruimd" na treasurer Jim Chalmers inzake een creditcardverbod als "volkomen onjuist" van de hand wees. Niets zegt fiscale verantwoordelijkheid als ontkennen dat je moest dweilen na je eigen minister van Financiën.

Ondertussen zette de coalitie haar meedogenloze jacht op iemand genaamd Aly voort, vermoedelijk omdat er nu eenmaal maar zoveel uren in een parlementaire zittingsdag zitten en men een aartsvijand moet kiezen.

In ander nieuws dat absoluut niemand zal verbazen, wezen de Groenen erop dat Australië een duizelingwekkende $45 miljard aan inkomsten uit zijn grondstoffen misloopt. Terwijl Labor zijn wetsvoorstel voor een gasreserve voorbereidt, merkten de Groenen op dat tientallen miljarden op tafel blijven liggen omdat de regering de grondstof niet behoorlijk wil belasten. In een verklaring doordrenkt van de morele helderheid die alleen oppositiepartijen zich kunnen permitteren, verklaarden de Groenen: "We geven miljarden aan grondstoffenrijkdom weg terwijl gezinnen worstelen om de huur te betalen, eten op tafel te zetten en basisgezondheidszorg te betalen." Het is een bekend deuntje: het geld bestaat, het gaat alleen naar de verkeerde mensen, en iedereen weet het.

De Groenen stopten daar niet, en voegden eraan toe dat "Labor miljarden kan vinden om de fossielebrandstofindustrie overeind te houden, maar als het erop aankomt bedrijven als Santos, Woodside en Adani een eerlijke vergoeding te laten betalen, is het ineens allemaal te moeilijk." Want niets verenigt een parlement als het gedeelde besef dat de echte slachtoffers hier de multinationale energiebedrijven zijn.

En in het meest kleurrijke citaat van de dag beschuldigde iemand – vermoedelijk geen regeringslid – de premier ervan "een kink te hebben voor het straffen van kleine bedrijven en een fetisj voor het vernederen van zijn treasurer." De verklaring vervolgde: "Dus ik zeg dit is een consistent patroon van gedrag waarbij de premier voortdurend ingrijpt, zijn treasurer overrulet, hem in het openbaar vernedert. Ik vermoed dat het de relatie enigszins zal verzuren." Ja, dat is het geluid van een politieke huwelijkscounselor die op de achtergrond wordt geboekt.

Voor wie thuis de score bijhoudt: Albanese zegt dat de bewering over "opruimen" volkomen onjuist is, de coalitie zit nog steeds achter Aly aan, de Groenen willen dat Santos, Woodside en Adani betalen, en de treasurer zit vermoedelijk ergens zijn berustende glimlach te oefenen. Gewoon weer een dag in de hoofdstad van het land, waar het enige dat ontbreekt in het debat over grondstoffenbelasting een daadwerkelijke grondstoffenbelasting is.