Herinner je de jaren nul, toen Kristen Schaal een vaste waarde was in de fringe comedy, met een awardnominatie in 2008 voor haar tweespraak met Kurt Braunohler, Double Down Hearts? Dat waren de dagen van de sitcom Flight of the Conchords, toen Schaal ongeveer zo opzettelijk dwaas en luchtig was als comedy maar kon zijn. Twee decennia later is ze geen spat veranderd - tot ons collectieve plezier en verbazing.

The Legend of Crystal Shell, haar nieuwste tweespraak met John Roberts, cast Schaal als een half-vrouw, half-paard die een leven van schaamte moet overwinnen om vanavond Tsjaikovski's Zwanenmeer op te voeren voor het publiek. Het geheel speelt alsof het geschreven is door een basisschoolkind dat high is van snoepgoed - vertederend en verbijsterend in gelijke mate. Je weet wel, het gebruikelijke.

De show begint met Schaal opgesloten in een kartonnen koelkast annex paardenbox, die zich verlegen aankondigt. Ze komt tevoorschijn om haar oorsprongsverhaal te vertellen: de nakomeling van haar moeders onwaarschijnlijke escapade met een hengst genaamd Shimmer. We ontmoeten haar vriend Arnold de (verdacht sluimerende) muis. Ze leest non-sequitur gedichten en probeert feeën te vangen met een net. Waarom ook niet?

Een luchtiger concoctie is moeilijk voorstelbaar, en mijn geduld begon te rafelen tot - bij een trompetstoot - Crystal's lang verloren vader verschijnt. Dat vermenigvuldigt de cast, althans, zo niet de betekenis, terwijl deze would-be eenhoorn begint te zingen over de haperende genezende krachten van zijn "piepkleine hoorntje."

Dus wat stelt al dit paardengerij voor? Beide performers zijn boeiend: Schaal als de buitenaardse vrouw-kind, Roberts als haar Fonz-achtige vader. Er is iets bijna gedurfds in de willekeur van de plotontwikkeling, alsof ze zichzelf de uitdaging hadden gesteld om elk eerste idee te accepteren, hoe willekeurig het verhaal ook vooruitgaat. Er zijn hints, zij het zwak, dat Crystal's late bloei een metafoor zou kunnen zijn voor de menopauze. Als dat zo is, werpt het weinig licht maar veel glitter, terwijl Schaal's alter ego haar eigen fonkelende eenhoornhoorn laat groeien en een leven van zachtmoedigheid achter zich laat. Er is niets zachtmoedigs aan Schaal's komedie, wiens eigenzinnigheid van 'neem het zoals het komt' gemakkelijk te bewonderen is en, meestal, om toe te geven.