Megan Harmes was 14 toen ze voor het eerst ketamine probeerde. Tien jaar later zit ze in rehab, haar leven weer op te bouwen nadat blaasschade door het middel haar incontinentiemateriaal bezorgde. Niets zegt 'volwassen worden' als een medische hulpmiddelencatalogus.

Kaleidoscope, een drugscharitatieve instelling, meldt een duizelingwekkende stijging van verwijzingen naar hun ontgiftings- en revalidatiekliniek. In 2021 hadden ze twee verwijzingen. Tot nu toe dit jaar hebben ze er 112. De meerderheid van de cliënten is tussen de 18 en 24 jaar - een leeftijdsgroep die traditioneel meer bezig is met studieleningen dan met katheterzakken.

Er is nu onderzoek gaande aan de Universiteit van Zuid-Wales naar de specifieke behoeften van deze groep. De reden? De schade veroorzaakt door 'chronisch, escalerend gebruik' van ketamine is veel sneller, over een kortere periode, dan door alcohol of harddrugs. Met andere woorden, ketamine is efficiënt - alleen niet op de manier die gebruikers hopen. Diensten die zijn ontworpen voor oudere volwassenen moeten zich aanpassen om veel jongere mensen te ondersteunen, van wie velen hun gewoonten ontwikkelden toen ze nog op school zaten. Want niets zegt 'buitenschoolse activiteit' als een middel dat zijn eigen urologieafspraak met zich meebrengt.

Voor de 24-jarige Megan uit Flint in Noord-Wales werd drugsgebruik tijdens de lockdown gangbaarder onder haar leeftijdsgenoten. Als leerling-luchtvaarttechnicus die plotseling fulltime thuiswerkte met volledig salaris, had ze toegang tot een middel waarvan de prijs kelderde. Op haar slechtst gebruikte ze het 'de hele dag, elke dag', zegt ze, omdat het hielp symptomen of gevoelens die verband hielden met ADHD en borderline-persoonlijkheidsstoornis te onderdrukken. 'Ik ben nu nuchter heel hyperactief. Zo ben ik niet geweest sinds ik 14 was; het onderdrukte vrijwel alles,' zei ze. Uiteindelijk verloor ze door haar ketaminegebruik haar leerplek, waardoor ze 'in een neerwaartse spiraal' terechtkwam. Later vond ze elders werk, maar vier jaar nachtdiensten versterkten haar gebruik verder, omdat ze ketamine nam om de nacht door te komen, zelfs op vrije dagen.

De afgelopen twee jaar heeft ze ondraaglijke pijn geleden, kon ze niet rechtop staan en moest ze incontinentiemateriaal dragen. 'Voor een 22-jarige die maandverband of luiers draagt, neemt dat alle waardigheid weg,' zei ze. 'Toen maakte het me echt niet uit of ik leefde of stierf - nu wil ik niet dood. Ik zit iets meer dan vier weken in rehab en ik begin weer mezelf te worden.' Ze zegt dat ze pas over enige tijd zal weten hoe groot de schade aan haar blaas is, maar ze is aangekomen en voelt zich lichamelijk beter dan toen ze aankwam. Kleine overwinningen.

Jo Moore runt de Birchwood-revalidatiekliniek voor Kaleidoscope. Vijf jaar geleden hadden ze slechts één verwijzing voor klinische ontgifting van ketamine. 'Sinds januari dit jaar hebben we 112 mensen over de drempel zien komen,' zei ze, eraan toevoegend dat de helft van hun cliënten momenteel wordt ondersteund vanwege ketaminegebruik. 'Het is heel, heel goedkoop en heel toegankelijk - dat stelt mensen in staat het vaker en in grote hoeveelheden tegelijk te gebruiken.' Het middel wordt in de gezondheidszorg voorgeschreven als dissociatief anestheticum en wordt ook bij dieren gebruikt, maar werd in 2014 geherclassificeerd als een klasse B-middel. Dat betekent dat het illegaal is om het te gebruiken, bij je te dragen, te maken of te verkopen - tenzij je een paard bent, blijkbaar.

Naar schatting gebruikten in het VK ongeveer 264.000 mensen van 16 tot 59 jaar in 2024-25 illegale ketamine, en het aantal mensen dat behandeling zoekt voor ketaminegebruiksstoornissen is in een decennium twaalfvoudig toegenomen. Hoewel jongeren de stijging in het gebruik hebben aangejaagd, zei Moore dat het afgelopen jaar een toename te zien gaf in verwijzingen voor volwassenen van 25 tot 34 jaar, met name in Cardiff en Zuidoost-Wales. Want blijkbaar betekent een volwassen volwassene zijn nu dat je nieuwe en opwindende manieren ontdekt om je blaas te verwoesten.

Dr. Darren Quelch van de Universiteit van Zuid-Wales zei dat interviews met cliënten bij Birchwood suggereerden dat het gebruik al op 13-jarige leeftijd begon. Hij zei dat de lichamelijke schade door aanhoudend gebruik varieerde van geheugenproblemen en chronische pijn tot blaasschade en nierfalen, maar dat ondersteunende diensten zich snel moesten aanpassen.