Als regen op de campers valt die langs Big Sandy Creek staan, klinkt het als geweervuur. Hoe harder het giet, hoe luider het wordt. Maar wat Ashlee Willis het meest stoort, is hoe de wind ze laat schommelen. Ze kruipt weg in de smalle gang van haar camper met haar twee bange katten, een Taylor Swift-deken in hun drager voor het geval ze moeten vluchten – een niet-zo-subtiele herinnering aan de nacht vorig jaar juli toen haar stacaravan daadwerkelijk dobberde nadat water hem van zijn fundering had gerukt.

Het zou een vreugdevolle 4 juli-viering worden. Willis en haar ouders, Brandy en Gregg Gerstner, kochten 'een bak' glowsticks voor het bovengrondse zwembad en hadden vuurwerk klaar. Regen gooide roet in het eten, dus iedereen ging naar bed. Om 2.30 uur 's nachts was de storm zo hevig dat Brandy en Gregg wakker schudde. De beek steeg snel; ze haastten zich om geiten, varkens, honden en katten te redden. Gregg waadde door de stroom, redde een paar mensen, maar kon Willis niet bereiken, die met vijf andere gasten en twee katten op een biljarttafel klom terwijl water haar huis vulde. Ze belde haar moeder om afscheid te nemen. 'Er was geen manier om te begrijpen hoe we zouden overleven,' zei Willis. Toen zakte het water plotseling. Ze gebruikten glowsticks om 'Help' in de ramen te spellen en zongen 'The Sun Will Come Out Tomorrow'. Dat gebeurde – maar hun wereld was herboren. 'Het is allemaal weg,' zei Willis. 'Alles is weg.'

Een jaar later wacht de familie nog steeds om te herbouwen. Net als de rest van de gemeenschap. Na zeven weken in een hotel trokken ze in gedoneerde campers – nu niet meer dan 30 meter van Big Sandy Creek geparkeerd, dichterbij dan voorheen. Gregg bewaakt waterstanden met beveiligingscamera's. De overstroming doodde 10 mensen in Sandy Creek en verwoestte 74 huizen. In centraal Texas stierven 139 mensen en werd $1,1 miljard aan materiële schade geregistreerd.

Het herstel blijkt een bureaucratische horror show. Travis County handhaaft vergunningsregels die ze zelden eerder toepasten – waarbij huizen in overstromingsgebieden minstens 2 voet boven de 100-jarige overstromingslijn moeten worden verhoogd. Voor de familie Gerstner-Willis betekent dat 12 voet in de lucht bouwen met een lift, wat meer dan $100.000 aan de rekening toevoegt. 'Ik zou zeggen dat 98 procent van de mensen hier het zich niet kan veroorloven om hun huizen te verhogen,' zei Brandy Gerstner. Slechts 2,4 procent van de getroffen huishoudens had een overstromingsverzekering. FEMA gaf $4,3 miljoen aan 1.212 huishoudens, met een maximum van $43.600 per stuk – genoeg om te stabiliseren, niet om te herbouwen. Een George Strait-concert deelde cheques van $25.000 uit. Gouverneur Greg Abbott poseerde voor foto's terwijl hij ze uitdeelde.

Bewoners klagen over 'formuliermoeheid' bij het navigeren door een lappendeken van non-profitorganisaties. Willis recupereerde slechts 3 procent van haar verliezen – $1.000 van een kerk en $5.000 van Samaritan's Purse – voordat ze werd geselecteerd door Rebuild Sandy Creek voor een woningherbouwprogramma. Haar situatie bracht een rare catch-22 aan het licht: omdat ze in een tweede structuur op het land van haar ouders woont, een veelvoorkomende regeling in Sandy Creek, behandelden sommige organisaties haar als een dubbele claim. 'Veel van deze groepen die hier helpen, komen niet vaak multigenerationele stukken aarde tegen,' zei ze. 'Het leek op dubbel dippen.'

Brandy Gerstner weet het een en ander over opnieuw beginnen. Na door het pleegzorgsysteem van Californië te zijn getuimeld, vond ze haar weg naar Texas, vond werk in de verpleging en kocht in 1991 een perceel aan Big Sandy Creek dat tien jaar eerder was overstroomd. Het was overwoekerd met onkruid, geteisterd door vogelspinnen en ratelslangen, en kwam met een stacaravan uit 1975. Binnen enkele weken plette ze 75 schorpioenen. Maar ze knapte het op, plantte appel-, pruimen- en perenbomen, voegde kippen, varkens en geiten toe, en bouwde een garage voor het brouwen van bier en het maken van kaas. Haar huis werd een verzamelplaats voor 16 mensen rond een tafel bedoeld voor zes. 'Ze noemden het hun tuin van Eden,' zei ze. Nu is die Eden weg, en het beloofde land van herbouwing ligt nog steeds ergens achter de horizon.