Brittany Higgins heeft onthuld waarom ze na haar huwelijk in 2024 haar eigen naam heeft gehouden, en het is niet omdat ze het journalisten makkelijker wilde maken om haar te googelen. In *Silenced*, een documentaire over geweld tegen vrouwen die het Sydney Film Festival opende, zei de voormalige Liberale medewerkster: 'Toen ik trouwde, kreeg ik de kans om mijn naam te veranderen, maar dat deed ik niet omdat ik echt trots ben om Brittany Higgins te zijn. Hopelijk is dit slechts een voetnoot in mijn verhaal en niet langer de kop.'

Higgins liep woensdag over de rode loper naast de Australische advocate Jennifer Robinson, die Amber Heard vertegenwoordigde in haar smaadzaak tegen ex-echtgenoot Johnny Depp. Heard verschijnt ook in de film, gebaseerd op Robinsons boek *How Many More Women?* – wat, gezien de titel, nogal wat is.

Sinds 2021, toen Higgins beweerde dat ze in 2019 door een collega op de bank van een minister in het parlementsgebouw was verkracht, is de naam 'Brittany Higgins' ongeveer zo stil geweest als een vuurwerkshow in een bibliotheek. Haar beschuldiging tegen Bruce Lehrmann leidde tot een proces in de ACT dat werd afgebroken wegens wangedrag van een jurylid; Lehrmann ontkende de beschuldigingen. De ACT-officier van justitie Shane Drumgold liet de zaak vallen na medisch advies over Higgins. Lehrmann spande vervolgens een smaadzaak aan tegen Network 10 en journaliste Lisa Wilkinson over het verhaal – en verloor, waarbij de federale rechtbank op basis van de waarschijnlijkheid oordeelde dat hij Higgins inderdaad had verkracht.

Maar de media-aandacht nam niet af, want natuurlijk niet. De film van de Australische regisseur Selina Miles stelt dat smaadzaken wereldwijd worden gebruikt om vrouwen en media het zwijgen op te leggen over gendergerelateerd geweld – wat een beetje is als het gebruiken van een brandblusser om een kampvuur te blussen terwijl de pyromaan nog een lucifer vasthoudt.

Higgins beschrijft de beproeving van het getuigen in Lehrmanns verkrachtingsproces: 'Ze nemen elk stukje data dat je hebt. Je dagboeken. Mijn counselingverslagen. Mijn doktersbezoeken. Alles. Elke ochtend klaarmaken voor dat proces, kleren aantrekken die je laten lijken op iemand die verkrachtbaar is, tussen aanhalingstekens, en toch ook iemand die respectabel is, het is zo zenuwslopend en zo stressvol.'

De documentaire, die in première ging op Sundance, behandelt ook de tol op haar geestelijke gezondheid: 'Er was een moment waarop ik bijna mijn leven beëindigde, omdat ik het niet meer wilde,' zei ze over het strafproces in de ACT. Nadat ze in 2023 met haar man David Sharaz naar Frankrijk was gevlucht, spoorden de media haar op. 'We hadden een rij journalisten die op me wachtten om het huis te verlaten,' zei Higgins. 'Ik voelde me fysiek niet veilig. Er waren doodsbedreigingen aan mijn hond.'

Lehrmann verloor zijn laatste juridische mogelijkheid om zijn mislukte smaadzaak aan te vechten nadat het Hooggerechtshof zijn zaak in april 2024 verwierp. Higgins, die haar babyjongetje in de film wiegde, zei: 'Het zal nog wel even duren voordat ik me weer helemaal oké voel. Maar we komen er wel.'