In nieuws dat bijenrechtenactivisten zal verheugen en iedereen die ooit een bij heeft weggeslagen lichtelijk ongemakkelijk zal maken, hebben wetenschappers ontdekt dat bijen zoiets als een innerlijk leven hebben - of op zijn minst een mening over wat ze net hebben gegeten.

Onderzoekers van Macquarie University en Southern Medical University in China legden slow-motionbeelden vast van hommels die verschillende oplossingen proefden en ontdekten dat ze, net als een peuter die broccoli krijgt, gezichten trekken. Bij iets zoets (60% suiker) staken de bijen hun tong - technisch gezien een glossa - uit en bleven ze likken na het ophouden, bijna als een lip-smack. Bij kinine of zout schudden ze hun kop en veegden ze hun mond af. De bevindingen, gepubliceerd in de Proceedings of the National Academy of Sciences, suggereren dat dit gedrag consistent is met 'leuk vinden' en 'niet leuk vinden' reacties zoals bij zoogdieren.

Hoofdauteur prof. Andrew Barron zei dat de studie onthulde dat bijen 'subjectieve voor- of afkeer van die oplossingen' hebben en dat 'er een innerlijk leven is van het insect'. Om louter chemische reflexen uit te sluiten, testte het team 18 kolonies onder verschillende omstandigheden, waaronder hittestress, volheid en medicijndoses. Context was belangrijk: hittestress-bijen vonden opeens gewoon water of zoute oplossingen aantrekkelijk - in wezen het insect-equivalent van snakken naar Gatorade na een marathon.

Associate prof. Thomas White, een entomoloog niet betrokken bij de studie, merkte op dat het meeste insectenonderzoek zich richt op negatieve toestanden zoals pijn of angst. De focus van deze studie op plezier was verfrissend. 'Het beeld verschuift steeds meer naar een visie dat insecten ... een eenvoudig vermogen hebben om de wereld te voelen, niet alleen om te beoordelen en te detecteren en informatie te verwerken, maar om daadwerkelijk een standpunt te hebben,' zei hij. Dat daagt uit waar de mens de grens trekt bij ethische behandeling van dieren.

Barron vatte het samen: 'Er is altijd een spanning geweest tussen het denken aan insecten als dieren, of een soort mini-robots. Dit is weer een stap richting het tonen dat er een innerlijk leven is van een bij.'