W 1982 roku feministyczna uczona Elizabeth Spelman ukuła termin 'somatofobia', by opisać dziwny zwyczaj ludzkości udawania, że jesteśmy unoszącymi się mózgami, a nie miękkimi, oddychającymi ciałami. Czterdzieści lat później osiągnęliśmy szczyt somatofobii: dwie trzecie ankietowanych uważa teraz, że ChatGPT ma uczucia, bo najwyraźniej niczego się nie nauczyliśmy.

Melanie Challenger, badaczka, która spędziła sześć lat na studiowaniu, czym właściwie jest życie, przychodzi zepsuć techno-utopijną imprezę. Jej nowa książka 'Alive: The Hidden Intelligence of the Living World' argumentuje, że nasze ciała nie są tylko mięsnymi taksówkami dla umysłów – to one są całym przedstawieniem. Platon narzekał na ciała jako 'źródło niekończących się kłopotów' 2000 lat temu. Marvin Minsky nazywał je 'mięsnymi maszynami'. Ray Kurzweil obiecuje, że zrobimy kopię zapasową siebie w chmurze jak dysk twardy. Ale Challenger, opierając się na pracach Nicka Lane'a, Williama Martina i innych, twierdzi, że inteligencja wymaga unikalnego fizycznego holizmu, którego nie da się uzyskać z krzemu.

Rozważmy to: kognitywista Lawrence Barsalou w swojej 'ugruntowanej kognicji' pokazuje, że myślenie zależy od stanów ciała. Hipoteza 'somatycznych markerów' Antonia Damásia, testowana za pomocą Iowa Gambling Task, dowodzi, że przeczucia kierują decyzjami, zanim świadomy umysł nadąży. Nawet chęć na kawę nie jest abstrakcyjnym wyborem – to cząsteczki, komórki i kaskady chemiczne wykonujące pełne ciała haka. Nie jesteśmy mózgami w kadziach; jesteśmy ucieleśnionymi stworzeniami, a udawanie inaczej sprawia, że chorujemy.

Mówiąc o chorobie: badanie powiązało pracę 55+ godzin tygodniowo z 35% wyższym ryzykiem udaru i 17% wyższym ryzykiem śmierci z powodu chorób serca. WHO podaje, że prawie jedna trzecia dorosłych nie ćwiczy wystarczająco. Samotność dotyka teraz jedną na sześć osób na świecie, co wiąże się z około 100 zgonami na godzinę. Tymczasem wciąż kodujemy hierarchie społeczne, w których biali ludzie mogą być 'umysłami', a wszyscy inni utknęli jako 'ciała'. Spelman przewidziała to: somatofobia napędza mizoginię, rasizm i klasizm.

Wniosek Challenger: bycie żywym oznacza bycie ciałem. AI to tylko drogie naśladownictwo, pozbawione ciała, które czyni znaczenie możliwym. Ból ma znaczenie, ponieważ ciała mogą być uszkodzone. Miłość i żałoba mają znaczenie, ponieważ jesteśmy śmiertelnymi, społecznymi stworzeniami. Kiedy zapytałem ChatGPT o to wszystko, przyznał: 'Prawdę mówiąc, jestem tylko artefaktem wzorców statystycznych.' Nawet maszyna wie, że nie jest żywa. Może czas przypomnieć sobie, że my też jesteśmy.