Teleurgesteld en ontmoedigd door nieuwsverhalen over vrouwen die worden aangevallen en vermoord, besloten vier tieners dat nieuws kijken niet genoeg was. In plaats van verder te scrollen, besloten de vrienden het heft in eigen handen te nemen en een eigen campagne te starten. Nu roepen ze op tot een speciale minister voor Vrouwenveiligheid en -gezondheid in Stormont.

Volgens de liefdadigheidsinstelling Women's Aid zijn sinds 2020 31 vrouwen vermoord in Noord-Ierland. In de overgrote meerderheid van deze gevallen werden de vrouwen gedood door een man of is een man aangeklaagd in verband met hun dood. Het helpen aanpakken van geweld tegen vrouwen en meisjes (VAWG) inspireerde Eimear, Pearse, Aoísha en Devyn om 'The Athrú Project' op te richten. Athrú betekent verandering in het Iers, en dat is waar ze om vragen.

In augustus 2025 merkte Pearse O'Neill, nu 19, dat hij en zijn vrienden steeds meer over VAWG in het nieuws zagen. Werkervaring bij een liefdadigheidsinstelling deed hem beseffen dat het starten van een campagne "niet echt zo'n grote, ontmoedigende zaak was die onmogelijk was en miljoenen ponden aan financiering nodig had." Pearse vroeg zijn vriendengroep in Ballycastle, County Antrim, of iemand met hem wilde meedoen om er iets aan te doen. "We dachten dat we wat e-mails naar MLA's zouden sturen, maar zelfs voordat we ze verstuurden, wisten we dat het meer moest zijn dan dat. Het leek erger te worden en we vonden dat we niet langer moesten wachten om er iets aan te doen."

De 18-jarige Eimear McCloskey raakte betrokken omdat ze "teleurgesteld en nerveus" was over wat zij ziet als een gebrek aan bescherming voor vrouwen in haar gemeenschap. "Als ik van mijn werk naar huis loop, in een kustplaats en landelijk gebied, is er niet veel cameratoezicht of goede infrastructuur zoals verlichting. Als mij ooit iets zou overkomen, zou het een 'hij zegt, zij zegt'-moment zijn, zonder bewijs. Het is erg verontrustend om te weten dat dat voor veel vrouwen vandaag de dag het geval is."

Devyn McAlister, ook 18, vindt dat politici meer kunnen doen. "Ze zeggen dingen en veroordelen het, maar er gebeurt geen echte actie. Dat moet veranderen. Als ik het nieuws zie over vrouwen die worden vermoord, voel ik me bang om in dit land te wonen. 's Nachts kijk ik over mijn schouder en heb ik een veiligheidsalarm op mijn tas. Ik zou die voorzorgsmaatregelen niet moeten hoeven nemen."

Aoísha O'Neill, 18, de zus van Pearse, zegt dat het instellen van een speciale minister voor Vrouwenveiligheid en -gezondheid in Stormont vrouwenkwesties zou bundelen "zodat ze op een efficiëntere manier kunnen worden aangepakt." Het zou vergelijkbaar zijn met de minister voor Vrouwen en Gelijkheid in Westminster, of de vice-minister voor Sociale Zorg, Geestelijke Gezondheid en Vrouwengezondheid in Wales. Pearse zegt dat ze aangetrokken werden tot het idee omdat: "Een minister heeft een basisverplichting om wetgeving te maken, en het creëren ervan zou een goede stap kunnen zijn naar het veranderen van hoe vrouwenveiligheid en -gezondheid in de overheid worden benaderd."

Aoísha gelooft ook dat een speciale vrouwenminister kan helpen wachtlijsten voor gezondheidszorg te verkorten en seksuele en relationele voorlichting op scholen te verbeteren. "Ik denk dat kwesties van vrouwengezondheid en -veiligheid momenteel vrij laag op de prioriteitenlijst van departementen staan," voegt ze toe. Eimear is het ermee eens: "Vrouwenveiligheid en -gezondheid is zo'n groot en dringend probleem dat het zo moeilijk is om bij te houden. Met de middelen en aandacht van een minister zou het effectief kunnen worden aangepakt." Voor Devyn is het "weerzinwekkend" dat vrouwen in Noord-Ierland lange wachttijden hebben voor gynaecologische afspraken.

Een woordvoerder van het ministerie van Volksgezondheid zei dat vrouwengezondheid een "belangrijk aandachtsgebied" was en dat er wordt gewerkt aan het verbeteren van diensten. Ze voegden eraan toe dat er wordt gewerkt aan een Vrouwengezondheidsactieplan voor Noord-Ierland dat gericht is op het stimuleren van "positieve dialoog over vrouwengezondheid en welzijn binnen ons gezondheids- en sociale zorgsysteem en in onze samenleving." "Het ministerie erkent de stemmen en meningen van jongeren als een belangrijk onderdeel van dat gesprek."

De verantwoordelijkheid voor het aanpakken van VAWG, gezondheidszorg en onderwijs ligt verspreid over de departementen van Stormont voor justitie, gezondheid en onderwijs. De eerste en plaatsvervangend eerste minister