In de Centraal-Afrikaanse Republiek (CAR), een natie die sinds 2013 de kunst van het conflict perfectioneert, heeft Nina Mireille Yankinon besloten de menselijke equivalent van een resetknop te worden. Nadat ze gedwongen was te vluchten naar Kameroen toen de overwegend islamitische Seleka-rebellen de nieuwste ronde van chaos ontketenden (wat grotendeels christelijke anti-Balaka-milities ertoe bracht het feestje te vervoegen), keerde ze terug om haar thuisstad Batangafo – ooit gevierd om zijn diversiteit – nu een meestercursus in angst, wantrouwen en ontheemding te vinden.

In plaats van haar handen in de lucht te gooien en te verhuizen naar een plek met minder gewapende confrontaties, richtte Nina een NGO op met de charmant assertieve naam Londo E Lekere (ILEL), wat vertaalt naar "Laten we opstaan en bouwen." De VN Alliantie van Beschavingen (UNAOC) betaalt een deel van de rekening, en de organisatie pakt vredesopbouw en vrouwelijk leiderschap aan in een samenleving waar religieus en etnisch wantrouwen de lokale sport is. "De etnische en religieuze spanningen, met name tussen moslims en christenen, zijn sinds 2013 toegenomen, wat diep wantrouwen creëert en oprechte interreligieuze dialoog moeilijk maakt," vertelde Nina aan UN News, eraan toevoegend dat "generatie- en genderongelijkheden" ervoor zorgen dat jongeren en vrouwen het kortste eind trekken in de besluitvorming.

ILEL's strategie omvat radioprogramma's, schoolbewustwordingscampagnes, conferenties en debatten – eigenlijk alles behalve mensen dwingen in een kamer te zitten tot ze het met elkaar kunnen vinden. Als jonge vrouw in een "patriarchale" context heeft Nina weerstand ondervonden van ouderen die in twijfel trekken waarom een vrouw de leiding zou moeten hebben. Maar ze ziet haar jeugd als een functie, niet als een fout: "Mijn jeugd stelt me in staat contact te maken met kwetsbare adolescenten en jongeren, die vaak worden uitgesloten van dialoog, en een dynamisch vrouwelijk leiderschap te belichamen dat veerkracht na 2013 inspireert." Ze is zich ook scherp bewust van de toename van gendergerelateerd geweld (GBV) sinds 2013, met tarieven die opvallend stegen tussen 2021 en 2022, waardoor vrouwen zoals zij "primaire doelwitten" van stigmatisering worden.

Onderwijs is Nina's persoonlijke kruistocht – ze gelooft dat het "burgers machtigt, waardoor dialoog mogelijk wordt die etnische, religieuze en genderkloven overstijgt." Haar projecten delen leermaterialen uit, trainen leraren en slepen ouders en lokale leiders erbij om ervoor te zorgen dat niemands prioriteiten worden genegeerd. Van gezondheidscentra tot het ondersteunen van boeren tot het runnen van een communityblog dat de verhalen van slachtoffers documenteert, Nina bouwt eigenlijk een functionerende samenleving, één project tegelijk. "Vrede, gelijkheid en veerkracht," zegt ze, zijn haar leidsterren – want vrede, merkt ze op, wordt niet gebouwd in conferentiezalen, maar "in klaslokalen, markten en dorpen, door degenen die weigeren de hoop op te geven."