Donald Trump houdt van rally's. Dit is geen openbaring, maar het verdient herhaling, want vanavond aan het einde van een tweedaags evenement dat werd aangekondigd als een Republikeinse "tussentijdse conventie", was de man zichtbaar opgetogen. Het applaus van de menigte, de muziek, het gejuich – water voor een dorstige man. Hij liet de clichématige proza van zijn speechschrijvers varen en ging los met wilde improvisaties. Allemaal heel standaard.

Maar hij protesteerde ook te veel, en daarmee onthulde hij enkele politieke en persoonlijke angsten en onzekerheden. Meteen aan het begin verwees Trump naar de arena en hoe vol die was, blijkbaar geraakt door beelden van lege stoelen tijdens de eerste avond van de festiviteiten. Hij gaf de oneerlijke pers de schuld, die foto's zou hebben genomen van stoelen die waren achtergelaten door mensen die naar het toilet gingen. Aan het einde van de avond kwam hij terug op de kwestie van de menigtegrootte, en hij ging uitgebreid in op de volle stoelen en boxen. Hij maakte het leven ook moeilijker voor Republikeinse kandidaten die enige afstand van hem zouden willen nemen door herhaaldelijk te benadrukken dat hij, Donald Trump, echt op het stembiljet staat, zelfs als zijn naam er niet op staat.

Een zelfverzekerde president houdt geen nepconventie. Een man die zich in controle voelt over zijn politieke toekomst belooft niet elke Amerikaan een premie van $5.000 als zijn partij de verkiezingen wint. Een man die denkt dat hij een oorlog wint, schept niet op dat Amerika "de Straat van Trump" controleert, een dag nadat nieuwsberichten schade aan Amerikaanse militaire bezittingen bij een Iraanse aanval onthulden.

En een leider die in zijn kiezers gelooft, laat hen niet midden in een toespraak rare beloftes opzeggen.

Trump – blijkbaar op een van zijn uitstapjes weg van de teleprompter – werd getroffen door de mogelijkheid dat zijn eigen mensen niet zouden stemmen. Hij stopte en eiste dat ze hem volgden in een belofte. "Ik beloof trouw aan de grootste president in de geschiedenis van de Verenigde Staten," begon hij, terwijl het publiek zijn woorden herhaalde, "die zoveel van ons houdt dat hij niet eens kan ademen…" Ik moet hier pauzeren en u verzekeren dat ik niets van dit alles verzin. Trump vervolgde met improvisaties over de belofte om "vrienden en familie" mee te nemen om te stemmen, zelfs als dat fraude zou inhouden. Op dit punt hadden de aanwezigen het opgegeven en deden ze allemaal hun best om te lachen en de president te paaien. Trump kreeg hen weer op het juiste spoor met een belofte om te stemmen – en dwaalde toen weer af, zeggende dat ze moesten stemmen, zelfs als het voor de Democraten was, voordat hij eraan toevoegde dat niemand in de zaal dat zou doen – een veilige aanname op een conventie van loyalisten.

(De gedachteloosheid van het geheel deed denken aan wat de komiek Steve Martin vastlegde met een onthullende grap die hij eind jaren zeventig uithaalde met zijn publiek – de Non-Conformist Oath. Ze herhaalden zijn beloftes om anders en uniek te zijn, zonder te weten waar hij naartoe wilde. Dan riep Martin: "Ik beloof dingen die anderen zeggen niet te herhalen!" De menigte begon het natuurlijk terug te scanderen en barstte vervolgens in lachen uit. Trump vroeg zijn publiek ook zijn woorden te herhalen zonder te weten wat er zou komen. Anders dan Martins publiek leken de GOP-aanwezigen niet te beseffen dat het eng is om kritiekloos te herhalen wat iemand anders je opdraagt te zeggen.)

Trump beëindigde deze gebroken belofte door de menigte te vragen te bevestigen dat ze zouden stemmen, "zo helpe mij God." De president realiseerde zich misschien dat het vragen aan mensen om de Almachtige te betrekken bij een belofte om naar de stembus te gaan een beetje veel was, en dus schakelde hij snel over op een grap dat als je niet stemt, je naar de hel gaat, en als een president die geeft om mensen, wil hij dat voor niemand. Het vooruitzicht om in de verdoemenis te belanden omdat je niet stemt, is niet echt een giller, maar het verlichten van het moment stelde Trump in staat de plaatsvervangende schaamte te beëindigen en verder te gaan.

Deze belofte was een raar moment in een korte toespraak vol rare momenten. Trump deed in feite een spoedcursus van dezelfde toespraak die hij de avond ervoor had gegeven, en ratelde door beloftes over geld en zijn gebruikelijke (en soms feitelijk wankele) opschepperij over allerlei beleid. Uiteindelijk besloot hij dat het tijd was om de show gewoon over te dragen aan Christopher Macchio.