In een verhaal dat alleen kan komen van een band die in Hounslow is opgericht terwijl ze in de jaren '90 probeerden te klinken als Crosby, Stills & Nash, heeft Mark Morriss van The Bluetones de ietwat chaotische oorsprong onthuld van hun grootste hit, Slight Return. Het nummer was de vierde of vijfde die ze schreven, toen ze nog een trio zonder drummer waren, en gitarist Scott Morriss moest zijn toevlucht nemen tot een primitieve opnamemethode met twee cassettedecks om gitaarpartijen te stapelen. 'We vonden het leuk, maar we sprongen niet door de kamer van: "Mijn God, we worden miljonair," geeft Morriss toe. 'Dat kwam later.'\n\nToen de band eindelijk een contract tekende bij A&M, wilde de platenmaatschappij het graag als single uitbrengen, maar de band aarzelde omdat ze al een demoversie op blauw 7-inch vinyl hadden verkocht tijdens hun optredens aan hun fanbase van ongeveer 200 mensen. 'We hadden het gevoel dat we hen zouden bedriegen,' legt Morriss uit. De platenmaatschappij moest hen overhalen, erop aandringend dat ze het op de radio konden horen, maar wilde ook de naam van het nummer veranderen omdat 'Slight Return' niet in de tekst voorkomt. (De titel is een zijwaarts eerbetoon aan Jimi Hendrix' Voodoo Child (Slight Return) en verwijst naar de laatste regel: 'I'm coming home but just for a short while.') Uiteindelijk gaven ze toe, en zie daar, het ging als een raket – het kwam binnen op nummer 2 in de midweek charts. Morriss was in een wasserette in Wimbledon, zonder wasmachine, toen zijn manager belde met het nieuws. 'Ik denk niet dat we er klaar voor waren dat het zo succesvol zou zijn,' zegt hij.\n\nDertig jaar later heeft de band geleerd het nummer te omarmen, ook al werden ze er tijdens een tournee zo zat van dat ze het niet speelden, wat een vergissing bleek omdat 'mensen dachten dat we ons verbeeldden.' Morriss speelt het nu drie keer zo snel of in reggae- of funkstijl tijdens het repeteren, maar merkt op dat live 'het publiek ervan houdt. En als je iets doet waar het publiek van geniet, wat wil je nog meer?' Hij ruimt ook een hardnekkige verwarring op: mensen denken vaak dat het nummer 'Where Did You Go?' heet – een misverstand dat hij onlangs nog tegenkwam op een boerenmarkt. 'Ja, maar zo heet het niet,' vertelde hij de kraamhouder.