In een verbluffende vertoning van medisch gezond verstand, die ongetwijfeld wat veren zal doen ritselen bij de lobby voor hulp bij zelfdoding, heeft transplantatiechirurg en voormalig Labour-minister Zubir Ahmed zich in het debat gemengd met een eenvoudig voorstel: misschien moeten we eerst onze zorg voor stervenden verbeteren voordat we hen helpen sterven.

Ahmed, die zijn professionele leven heeft doorgebracht met het letterlijk in handen houden van mensenlevens - als vaat- en transplantatiechirurg - heeft de angst gezien rondom het vooruitzicht van sterven en de wanhopige wens van patiënten en families om onnodig lijden te voorkomen. Natuurlijk willen we allemaal vriendelijkheid en respect voor stervenden, maar Ahmed benadrukt dat ware compassie vereist dat we een fundamentelere vraag stellen: Wat voor samenleving bouwen we als we, voordat we de systemen hebben gerepareerd die bedoeld zijn om voor mensen te zorgen, een systeem introduceren dat bedoeld is om hen te helpen sterven?

Het is een terecht punt. In Engeland en Wales is de toegang tot goede palliatieve zorg, laten we zeggen, wisselvallig. Te veel mensen die het einde van hun leven naderen, krijgen niet de ondersteuning die ze nodig hebben, en Ahmed stelt dat iemands wens om te sterven kan worden gevormd door de vraag of ze toegang hebben tot die zorg. Met andere woorden, voordat we hulp bij zelfdoding als oplossing aanbieden, moeten we er misschien voor zorgen dat de standaardoptie geen lijden inhoudt.

Ahmed, die van 6 september 2025 tot 12 mei 2026 staatssecretaris was bij het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, weet het een en ander over de innerlijke werking van de NHS. Zijn boodschap is duidelijk: laten we het paard niet achter de wagen spannen, vooral niet als de wagen een eenrichtingskaartje naar het hiernamaals is.

Dus terwijl het debat woedt, is Ahmeds advies simpel: repareer eerst de zorg, voer dan het gesprek. Want, zoals hij zo scherpzinnig opmerkt, het soort samenleving dat we bouwen hangt af van de volgorde waarin we dingen doen. En idealiter zouden we een samenleving willen bouwen waarin mensen zich niet gedwongen voelen om voor de dood te kiezen omdat het alternatief ondraaglijk is.