Hoor je ooit een laag, aanhoudend zoemend geluid dat niemand anders lijkt op te merken? Gefeliciteerd - je bent lid van een exclusieve club waar naar schatting 2 tot 4 procent van de wereldbevolking bij hoort. Decennialang hebben onderzoekers geprobeerd te achterhalen wat dit fenomeen veroorzaakt, simpelweg bekend als 'De Hum'.

Voor sommigen is De Hum een lichte ergernis. Voor anderen is het een volledige lichaamservaring die fysiek ongemak of ziekte kan veroorzaken, als een trillende geest die alleen jij kunt voelen. Het geluid is het meest merkbaar binnenshuis, vooral 's nachts wanneer je probeert te slapen. Je kijkt misschien naar buiten voor een vrachtwagen of een machine, maar nee - het is gewoon de leegte die terugzoemt. En om het nog vreemder te maken: andere mensen in dezelfde kamer horen misschien helemaal niets.

De Hum haalde voor het eerst de krantenkoppen in Bristol, Engeland, halverwege de jaren 1970, toen de Bristol Evening Post een stroom brieven ontving van inwoners die vroegen: 'Wat is dat geluid?' Een theorie wees naar industriële ventilatoren in een warenhuismagazijn, maar de meldingen bleven komen, zelfs nadat het magazijn sloot. Natuurlijk. Soortgelijke meldingen doken op in kustplaatsen in het VK zoals Hythe, Plymouth, Southampton en Swansea, en ook in Londen. In de jaren 1990 stak het fenomeen de Atlantische Oceaan over en verscheen in Taos, New Mexico, en Kokomo, Indiana. Sindsdien is het gedocumenteerd in Canada, Australië, Nieuw-Zeeland, Zuid-Afrika en verschillende Europese steden - meestal in dichtbevolkte gebieden, want zelfs mysteries hebben gezelschap.

De Canadese leraar Glen MacPherson hoorde De Hum voor het eerst toen hij aan de westkust van Canada woonde. Nadat hij naar een andere stad in dezelfde regio verhuisde, verdween het. Zijn nieuwsgierigheid leidde ertoe dat hij in 2012 The World Hum Map and Database Project lanceerde, waar mensen hun eigen hum-ervaringen kunnen melden. Want als je de hum niet kunt verslaan, breng hem dan in kaart.

Voorgestelde verklaringen voor De Hum variëren van aannemelijk (akoestische vervuiling door warmtepompen, wegverkeer of windmolens) tot leuk (CIA-grapjes, aliens). De natuur draagt ook bij met laagfrequente geluiden van oceaangolven en wind. Maar een nieuwe studie van de Noorse Universiteit voor Wetenschap en Technologie (NTNU) suggereert dat het antwoord minder opwindend kan zijn - en meer in je hoofd zit.

Onder leiding van professor Markus Drexl bestudeerden de onderzoekers 28 mensen in Duitsland die meldden een onverklaarbare hum te horen. Ze testten twee hoofdhypothesen: ten eerste dat De Hum een extern geluid is dat gemeten kan worden, en ten tweede dat het intern wordt gegenereerd. Laagfrequente geluiden hebben lange golflengten, waardoor ze moeilijk te traceren zijn - dus zelfs als het extern is, veel succes met het vinden van de bron.

De meeste deelnemers hadden geen uitzonderlijk gehoor voor lage frequenties. Slechts twee vertoonden een bovengemiddelde gevoeligheid bij bepaalde frequenties. 'Hoewel de groep die we testten klein was, betekent het nog steeds dat de hypothese van een bijzonder goed gehoor voor laagfrequente geluiden niet opgaat voor de meeste mensen,' zei Drexl. Hij merkte echter op dat standaard gehoortests kleine variaties in gehoordrempels kunnen missen - zoals het kunnen horen van een zeer specifieke 50-51 Hz hum die niemand anders kan horen.

De tweede hypothese betrof oto-akoestische emissies: zwakke geluiden die van nature worden geproduceerd door het slakkenhuis in het binnenoor, meestal tussen 500 en 5000 Hertz. De meeste mensen horen deze niet, maar sommigen kunnen dat wel - en wanneer ze dat doen, kan het worden waargenomen als verontrustende tinnitus. De onderzoekers testten op deze emissies, maar ontdekten dat ze de laagfrequente hum voor de meeste deelnemers niet verklaarden.

Dat laat laagfrequente tinnitus over. 'Dan zijn er mensen die iets horen dat niet objectief kan worden gemeten. Wij geloven dat mensen in deze categorie een vorm van laagfrequente tinnitus hebben,' zei Drexl. Tinnitus is de perceptie van geluid zonder externe bron - als een fantoomringtone die nooit stopt. Mensen denken vaak eerst dat het geluid uit hun omgeving komt, maar wanneer het aanhoudt op verschillende locaties, realiseren ze zich dat het allemaal in hun hoofd zit. Letterlijk.

Op basis van de studie gelooft Drexl dat de meest waarschijnlijke