Dante Alighieri's Inferno bevat mogelijk meer dan religieuze symboliek en poëtische verbeelding. Volgens nieuw onderzoek zou het beroemde werk ook een vroeg gedachtenexperiment in inslagfysica kunnen voorstellen, dat een catastrofale planetaire botsing beschrijft eeuwen voordat de moderne meteorenwetenschap bestond. Door Dante's beschrijvingen te vergelijken met moderne theorieën over asteroïde-inslagen en kratervorming, beweren onderzoekers dat de 14e-eeuwse dichter een aardveranderende kosmische gebeurtenis voorzag lang voordat wetenschappers meteoritica begrepen.
Honderden jaren lang hebben lezers Satan's val in de Goddelijke Komedie geïnterpreteerd als een spirituele val uit genade. Maar Timothy Burbery van Marshall University gelooft dat Dante zich iets veel fysiekers en destructievers voorstelde. Met behulp van concepten uit de moderne meteoritica suggereert Burbery dat Dante Satan afbeeldde als een massieve hogesnelheidsinslag die het zuidelijk halfrond trof en recht naar de aardkern boorde. Volgens deze interpretatie duwde de kracht van de botsing land naar buiten naar het noordelijk halfrond, waardoor de Hel ontstond als een gigantische krater die van onderaf omhoog reikte. Tegelijkertijd vormde verplaatst materiaal van de inslag de Berg van het Vagevuur als een torenhoge centrale piek aan de andere kant van de planeet.
Burbery vergelijkt de schaal van Dante's voorgestelde catastrofe met de Chicxulub (K-Pg) inslag die in verband wordt gebracht met het uitsterven van de dinosauriërs. In deze lezing lijkt Satan op een langwerpig asteroïde-achtig object vergelijkbaar met het interstellaire lichaam Oumuamua, dat arriveert met voldoende kracht om een planeetwijde geologische gebeurtenis te veroorzaken. Net als de asteroïde die geassocieerd wordt met de K-Pg extinctie, wordt de inslag in Inferno afgebeeld als krachtig genoeg om diep in de aarde door te dringen en de planeet zelf te hervormen. Burbery vergelijkt Satan ook met de Hoba-meteoriet, een 60 ton zware ruimtesteen die grotendeels intact de inslag overleefde. In deze interpretatie wordt Satan niet alleen als een symbolisch figuur behandeld, maar als een fysieke inslag die intact bleef terwijl hij de structuur van de aarde permanent veranderde.
De studie onderzoekt ook de beroemde negen cirkels van de Hel. In plaats van ze uitsluitend te zien als symbolische lagen die zonde vertegenwoordigen, stelt Burbery dat ze sterk lijken op de getrapte ringen die te zien zijn in enorme inslagbekkens in het hele zonnestelsel. Vergelijkbare kraterformaties zijn te vinden op de Maan, Venus en andere planeten. Het onderzoek suggereert dat Dante intuïtief kenmerken beschreef die lijken op multi-ringkraters gevormd door gigantische inslagen. Burbery stelt verder dat Dante ideeën anticipeerde die verband houden met eindsnelheid en korstpenetratie, concepten die te maken hebben met hoe extreem grote objecten zich gedragen wanneer ze op planeten botsen. De studie verbindt deze ideeën ook met de niet-Euclidische geometrie die later in het Paradiso wordt verkend, wat suggereert dat Dante's kosmologie verrassend geavanceerde fysische concepten kan bevatten die verborgen zijn in het literaire raamwerk.
Volgens het onderzoek heeft deze interpretatie implicaties die verder gaan dan literatuur. Burbery stelt dat verhalen en mythen observaties over natuurrampen en kosmische bedreigingen kunnen bewaren lang voordat wetenschappelijke verklaringen ontstaan. Het werk suggereert dat Dante meteoren herkende als echte geologische krachten in een tijd waarin aristotelische overtuigingen de hemel nog als perfect en onveranderlijk voorstelden. Door Satan's val te presenteren als een gewelddadige fysieke gebeurtenis in plaats van een puur spirituele allegorie of optische illusie, heeft Dante mogelijk het westerse denken geholpen te bewegen naar het idee dat hemellichamen de aarde direct kunnen hervormen. Burbery zegt dat deze verbinding tussen literatuur en wetenschap een breder perspectief aanmoedigt op hoe oude verhalen inzichten kunnen bevatten die moderne onderzoekers pas beginnen te begrijpen. Uiteindelijk kan de Goddelijke Komedie nu niet alleen worden gezien als een van de grootste literaire prestaties uit de geschiedenis, maar ook als een geofysisch gedachtenexperiment dat onverwacht parallel loopt met aspecten van de moderne meteoritica, terwijl het nog steeds verschilt van de huidige wetenschappelijke kennis.