In een ontwikkeling die absoluut niemand zou moeten verbazen die ooit een vrouw met een grief en een plan heeft ontmoet, verdrievoudigden Bedoeïenenvrouwen in de Negev-regio van Israël de opkomst in sommige dorpen tijdens de verkiezingen van dinsdag, waarmee ze bewezen dat het enige dat machtiger is dan een bulldozer een grootmoeder met een klembord is.

Neem Umm Khaled Fatoun, die vorig jaar terugkeerde van vrijwilligerswerk bij een Joods-Arabisch steuncentrum voor oorlogsslachtoffers en ontdekte dat bulldozers - met politiebegeleiding - het huis van haar zoon in het Bedoeïenendorp Azzarnug aan het slopen waren. De sloopcrew liet hen niet eens meubels of zonnepanelen verwijderen voordat ze het huis en de inhoud tot puin reduceerden. Deze week nam ze wraak bij de stembus, met als doel de extremistische minister van nationale veiligheid die de massale vernietiging van Palestijnse en Arabische huizen beval - en er, charmant, over opschept.

"Ik had één doel: [Itamar] Ben-Gvir naar huis sturen," zei Fatoun. "Er is geen enkele familie in de Bedoeïenengemeenschap die niet is getroffen door zijn campagne tegen ons."

In de weken voor de verkiezingsdag sloot ze zich aan bij een grassroots-campagne om andere Bedoeïenenvrouwen voor te lichten over hun rechten en potentiële macht. De resultaten waren spectaculair: de opkomst verdrievoudigde in sommige Bedoeïenendorpen in de zuidelijke Negev, te midden van een bredere piek in de opkomst onder Bedoeïenenkiezers.

Advocaat Hanan Alsanah, oprichter van het Alnashmiat-netwerk dat het grassroots-programma leidde, zei dat jaren van gewelddadig, racistisch regeringsbeleid de deur opende voor verandering in conservatieve gemeenschappen. "We zeiden dat zelfs als alle mannen gaan stemmen, het slechts de helft van de gemeenschap is. Je hebt de kracht van al je stemmen nodig, want Ben-Gvir heeft veel macht," zei Alsanah, die ook co-directeur is van Itach-Ma'aki, vrouwelijke advocaten voor sociale rechtvaardigheid.

De stijging van Bedoeïenenstemmen kwam te midden van een historisch hoge opkomst onder Arabische burgers van Israël. Hun stemmen verzekerden een ongekende 19 zetels in de Knesset voor door Palestijnen geleide partijen en waren cruciaal om premier Benjamin Netanyahu en zijn bondgenoten hun regeringsmeerderheid te ontnemen.

Dit jaar was de laagste opkomst in een Bedoeïenengemeenschap 62%. De hoogste was meer dan 93%. Met naar schatting 180.000 kiesgerechtigden was hun opkomst essentieel voor de islamistische Ra'am-partij om de peilingen te verslaan.

Netanyahu, die nooit een kans voor racistische angstzaaierij laat liggen, probeerde herhaaldelijk de opkomst onder zijn eigen achterban te stimuleren. Dit jaar omvatten zijn aanvallen een door AI gegenereerde afbeelding die een druk stembureau in een Palestijns gebied en Bedoeïenenvrouwelijke kiezers zou tonen. In een kennelijke poging de piek in stemmen voor door Palestijnen geleide partijen te ondermijnen, beschuldigde hij hen van fraude en buitenlandse steun.

"De toename van de opkomst in de Bedoeïenengemeenschap in het bijzonder, en de Arabische gemeenschap in het algemeen, is ongekend in de geschiedenis van de staat," zei Amit Segal, een commentator en naaste vertrouweling van de premier. De beschuldigingen werden verworpen door oppositieleiders, verkiezingsorganisatoren en de activisten in de Negev.

"Ik ben erg trots op onze opkomst. Ze praten over 'corruptie' [als reden voor de hoge opkomst]. Het juiste woord is 'bewustzijn'," zei Amira Habdoubi, een organisator uit het dorp Abu Talul.

Voor een gemeenschap wier burgerrechten door racistische autoriteiten worden gecontroleerd, was de verkiezing een zeldzame kans voor politieke expressie, voegde ze eraan toe. "We kunnen niet protesteren, want ze zullen ons arresteren. Stemmen is de enige kans die we hebben om een politiek protest te maken."

De moslimbedoeïenen maken deel uit van een gemarginaliseerde minderheid binnen Israël. Voordat de staat werd opgericht, zwierven ze wijd rond over de Negev-woestijn. Nu, hoewel hun dorpen slechts 2,5% van het land in de regio beslaan, worden vele als 'niet-erkend' beschouwd, door de staat geviseerd voor sloop en achtergelaten zonder basisvoorzieningen, waaronder elektriciteit en watervoorziening. Het grootste deel van de Negev is aangewezen als militair oefenterrein en schietbaan.

Meer dan 100.000 mensen leven in ongeveer 30 niet-erkende gemeenschappen