Het blijkt dat wanneer Australische autoriteiten zeggen dat het vastketenen van zwangere gevangenen een "laatste redmiddel" zou moeten zijn, ze bedoelen: "een laatste redmiddel direct nadat letterlijk elke andere optie is uitgeput, inclusief het gewoon niet doen." Tahlia Isaac, oprichter van Project:herSELF, een non-profitorganisatie die voormalig gedetineerde vrouwen ondersteunt, vertelt het verhaal van een medegevangene die zwanger was van een tweeling, over tien dagen vrij zou komen, en vroegtijdig beviel. Agenten boeiden haar vast op de achterbank van een busje en voerden haar af. In haar bijdrage aan een federale enquête naar het vastketenen tijdens bevallingen zegt Isaac dat veel vrouwen die dit hebben meegemaakt "jaren later nog steeds denken aan het moment dat ze hun kind ter wereld brachten, vastgeketend aan het bed." Ze huilen, zegt ze, terwijl ze beschrijven hoe ze hun pasgeborene wilden vasthouden, maar slechts één hand beschikbaar hadden om dat te doen.

Lidia Thorpe, een vrouw van Gunnai, Gunditjmara en Djab Wurrung afkomst en onafhankelijk senator voor Victoria, heeft een wetsvoorstel ingediend om het vastketenen tijdens bevallingen te verbieden, omdat dat blijkbaar iets is dat wettelijk geregeld moet worden. "Niemand die aan het bevallen is, loopt het risico weg te rennen," zei Thorpe bij de tweede lezing van haar wetsvoorstel. "Iedereen die heeft gebaard, zal het erover eens zijn dat vastgeketend worden tijdens de bevalling een ongelooflijk gewelddadige en angstaanjagende daad is." Er is een lappendeken aan wetten van staten en territoria die zeggen dat vastketenen alleen als "laatste redmiddel" mag worden gebruikt of alleen wanneer het "absoluut noodzakelijk" is, maar critici – en Thorpe – zeggen dat het toch gebeurt. "Mensen worden in de verloskamer met een arm en een been aan hun ziekenhuisbed vastgeketend, hun benen met een ketting aan elkaar geboeid," zei Thorpe. Niets zegt "moederzorg" als een ketting.

Isaac was er zelf getuige van tijdens haar gevangenschap. De vrouw die in het gevangenisbusje werd weggevoerd, werd van haar kind gescheiden en meteen teruggestuurd. "Ik herinner me alleen dat ik haar hoorde schreeuwen, gewoon jammeren en jammeren. Ik denk dat elke vrouw in dat centrum verbijsterd achterbleef," zegt ze. Woensdag vertelde Thorpe de Senaat over Heather Calgaret, een vrouw van Yamatji, Noongar, Wongi en Pitjantjatjara afkomst en moeder van vier kinderen. In 2019 beviel ze terwijl ze vastgeketend was aan een ziekenhuisbed in Victoria. Dagen na de geboorte werd Calgarets baby weggehaald, een beslissing waarvan haar familie zei dat die haar "verpletterd" zou hebben, en haar gezondheid verslechterde daarna. "In november 2021 overleed Heather in detentie nadat haar een hoge dosis buprenorfine was toegediend, een medicijn dat wordt gebruikt om opioïdeverslaving te behandelen. Ze had geen geschiedenis van opiaatgebruik," vertelde Thorpe de Senaat. "Heather zou vandaag nog bij ons moeten zijn. Haar leven was kostbaar en haar overlijden was te voorkomen." In 2025 oordeelde de lijkschouwer dat het weghalen van haar dochter "cruciaal" was voor Calgarets dood.

Volgens een rapport van augustus van het Australian Institute of Health and Welfare is ongeveer een op de tien Australische gevangenen een vrouw. Volgens de parlementaire bibliotheek is tussen de 5% en 10% van de vrouwen in de gevangenis zwanger, en minstens de helft heeft een geschiedenis van psychische aandoeningen of kindermishandeling. Bijna de helft van de vrouwelijke gevangenen identificeert zich als inheems. De enige gegevens over bevallen tijdens detentie zijn uit 2017, toen 25 vrouwen bevielen. Vijftien jaar geleden nam de Algemene Vergadering van de VN de Bangkok Rules aan over de behandeling van vrouwelijke gevangenen, die stellen dat de gevangenis een laatste redmiddel moet zijn voor zwangere vrouwen en dat "middelen tot vrijheidsbeperking nooit mogen worden gebruikt bij vrouwen tijdens de bevalling, tijdens de geboorte en onmiddellijk daarna." De regels werden unaniem aangenomen. Maar over de hele wereld worden ze regelmatig overtreden, omdat internationale consensus blijkbaar meer een suggestie is.

Het National Justice Project vertelde de enquête naar Thorpes wetsvoorstel dat het vastketenen van iemand tijdens de bevalling "geen grijs gebied" was. "Het is een duidelijke schending van vastgestelde mensenrechtennormen en schendt de rechten van twee mensen tegelijk: de moeder die bevalt en het kind dat geboren wordt," zei de organisatie in haar bijdrage. Het Australian College of Midwives heeft gezegd dat het ook tegen de Mandela-regels was voor de tr