Toen de Antarctische Cirkel eindelijk maanden van bevroren duisternis van zich afschudde, betrapte een satelliet Mount Michael terwijl het deed wat het het beste doet: een vulkaan zijn. De stratovulkaan, genesteld in het midden van Saunders Island, werd op 24 augustus 2026 gespot door de NASA-USGS Landsat 8-satelliet, die onthulde dat, ondanks de ijzige omgeving, de krater op de top nog steeds een aanhoudend lavameer herbergt. Want niets zegt 'de lente is begonnen' als een gloeiende put van gesmolten gesteente.

De natuurlijke kleurenafbeelding, versterkt met infraroodgegevens (OLI-banden 7-6-5) weergegeven in rood, benadrukt de hittesignatuur van het lavameer, terwijl een vulkanische pluim boven de top en verduisterde sneeuw op de noordelijke hellingen suggereren dat de vulkaan niet alleen maar mooi zit te wezen - hij is actief aan het uitbarsten, zij het bescheiden.

Saunders Island maakt deel uit van de Zuidelijke Sandwicheilanden, een keten van vulkanische toppen van ongeveer 350 kilometer lang, gevormd door de Zuid-Amerikaanse plaat die onder de kleine Zuidelijke Sandwichplaat duikt. Deze eilanden barsten al eeuwenlang regelmatig uit, wat ofwel een bewijs is van geologische volharding ofwel een waarschuwing voor iedereen die overweegt daar te gaan wonen.

Omdat deze vulkanen zo afgelegen zijn, vertrouwen wetenschappers op satellietgegevens om ze in de gaten te houden. Door 30 jaar aan thermische anomalieën van Landsat, Sentinel en ASTER-waarnemingen te analyseren, concludeerden onderzoekers dat Mount Michael een aanhoudend lavameer in zijn topkrater herbergt - een kenmerk dat slechts een handvol andere vulkanen op aarde delen, waaronder Kīlauea, Nyamulagira en Erta Ale. Dus het is in goed gezelschap, als 'goed' 'geneigd tot het spuwen van gesmolten gesteente' betekent.

Thermische gegevens van MODIS- en VIIRS-instrumenten, verwerkt via MIROVA's near-real-time hot spot-detectiesysteem, geven aan dat er al jarenlang activiteit met lage intensiteit gaande is. Ondertussen heeft NASA's Aura-satelliet opgemerkt dat zwaveldioxide en andere gasemissies veel voorkomen bij Mount Michael, want wat is een vulkaan zonder een beetje giftig gas?

Maar de show was nog niet voorbij. Een week later, toen Landsat 9 overvloog, waren de luchten bewolkt, maar het weer zorgde voor zijn eigen spektakel: de 843 meter hoge piek verstoorde passerende winden, waardoor golfvormige wolken ontstonden die lijken op het kielzog van een schip - een bekend gezicht in deze contreien. En NASA's Aqua-satelliet spotte een vulkanisch spoor van vrijkomend zwaveldioxide, voor het geval iemand dacht dat de vulkaan een pauze nam.

Dus terwijl de rest van de Antarctische regio zich misschien schuilhield voor de winter, was Mount Michael druk bezig met het zijn van een baken van geologische activiteit, wat bewijst dat er zelfs in de meest desolate plaatsen altijd iets gloeit.