Wyobraź sobie system opieki zdrowotnej obsadzony agentami AI: jeden do oceny objawów, drugi do planowania, trzeci do ubezpieczeń, a czwarty do apteki. Każdy jest ekspertem w swojej dziedzinie, ale nie potrafią koordynować opieki nad pacjentem bez ludzkiego sędziego. Jak ujmuje to Vijoy Pandey, SVP i GM w Outshift by Cisco: „Inteligencja już jest. Brakuje tkanki łącznej, która zmienia czterech nieznajomych w jeden zespół.”

Rozwiązaniem Outshift jest warstwa semantyczna zwana „Internetem Poznania”, zbudowana na warstwie łączności nazwanej „Internetem Agentów” (projekt open-source AGNTCY, obecnie pod egidą Linux Foundation). Pozwala to agentom odkrywać się nawzajem, potwierdzać tożsamość i dzielić się intencją, kontekstem oraz rozumowaniem. Według Pandeya jest to „następny krok na drodze do rozproszonej sztucznej superinteligencji.”

Przez lata AI koncentrowała się na skalowaniu pionowym – większe modele, więcej danych, więcej mocy obliczeniowej. Aby jednak umożliwić rozwiązywanie problemów między systemami, następna oś musi być pozioma. Systemy wieloagentowe są już testowane w inżynierii oprogramowania, odkrywaniu leków i symulacjach naukowych, ale z niezadowalającymi wynikami: jedno badanie wykazało wskaźniki niepowodzeń między 41% a 87% dla siedmiu systemów wieloagentowych open-source. „Połączeni agenci dobrze radzą sobie z skoordynowanym działaniem; dzieleniem i przekazywaniem zadań, których kształt już widzieli” – wyjaśnia Pandey. „Czego nie potrafią, to wspólnie dążyć do celu i rozumować w kierunku czegoś, czego żaden z nich nie był szkolony rozwiązywać.”

Naprawa nie polega na lepszych promptach, ale na lepszej architekturze. Warstwa koordynacyjna Mycelium Outshift (open-source) wykorzystuje protokoły stanu poznawczego do wspólnej intencji. Testy wewnętrzne wykazały, że nieustrukturyzowane grupy podejmowały decyzję w około jednej trzeciej przypadków w 14 scenariuszach, podczas gdy protokół koordynacji podniósł ten wskaźnik do 93%. Tkanka poznawcza zapewnia wspólną pamięć instytucjonalną, zapobiegając „amnezji organizacyjnej”, a wzmacniacze poznawcze z technologiami zabezpieczeń (GAT) umożliwiają wspólne rozumowanie przy zachowaniu bezpieczeństwa.

Ale dzielenie się poznaniem niesie ryzyko: niezamierzone delegacje, wstrzykiwanie promptów, zatruwanie pamięci lub nadmiernie uprzywilejowani agenci. Wkracza Ciągła Semantyczna Autoryzacja Agentów (CASA), otwarty GAT, który stale sprawdza każde żądanie narzędzia względem pierwotnego zadania. Na przykład agent, który ma podsumować dokumentację pacjenta, a zaczyna odpytywać całą bazę danych, zostanie odrzucony, ponieważ żądanie nie jest już zgodne. „Dzisiejsze kontrole są ograniczone do roli lub sesji, a nie do zadania” – mówi Pandey. „Mniej więcej w 90% przypadków agent nie ma możliwości potwierdzenia, czy w ogóle ma uprawnienia do zadania, które otrzymał.”

Pandey radzi firmom, aby zaczynały od jednego międzyfunkcyjnego przepływu pracy obejmującego trzy lub cztery zespoły, który obecnie wymaga ludzkich przekazań. „Postaw go jako mały system wieloagentowy na otwartej, interoperacyjnej infrastrukturze, z mierzalną bazą” – mówi. „Śledź, gdzie spostrzeżenie jednego agenta ulepszyło działanie innego – to sygnał, że oś pozioma działa.” Jak ujmuje: „Problemy są otwarte, a infrastruktura wciąż jest pisana. To moment, aby ją budować.”