Andy Burnham został premierem w momencie, gdy Wielka Brytania zmaga się z serią globalnych wstrząsów gospodarczych i latami słabego wzrostu poziomu życia, napędzanego niedoinwestowaniem i głębokimi podziałami regionalnymi. Przed przybyciem na Downing Street lider Partii Pracy obiecał zapewnić „dobry wzrost w każdej dzielnicy” poprzez przeniesienie władzy z Westminsteru do lokalnych społeczności. Ale przy napiętych finansach publicznych i czasie uciekającym przed następnymi wyborami powszechnymi, zadanie jest równie proste jak składanie mebli IKEA bez instrukcji.

Burnham zasygnalizował, że wzmocniona strategia przemysłowa będzie stanowić centralny punkt jego programu wspierania wzrostu gospodarczego poza Londynem i południowo-wschodnią Anglią. Obejmuje to dążenie do „ochrony suwerennych zdolności produkcyjnych i wytwórczych… w kluczowych sektorach, takich jak stal, obrona, energia, żywność i rolnictwo”. W bogatych krajach rośnie skupienie na krajowej produkcji w obliczu narastających napięć geopolitycznych. Prawicowi populiści starają się wykorzystać skutki deindustrializacji, celując w małe miasta, które ucierpiały po zamknięciu fabryk. Składając obietnice tym społecznościom, Burnham ma nadzieję odzyskać wyborców Partii Pracy rozważających przejście do Reform UK. Baza przemysłowa Wielkiej Brytanii skurczyła się z około 30% gospodarki w 1979 roku do około jednej dziesiątej dziś, ale w starych zagłębiach przemysłowych pozostają enklawy siły. Jednak niektórzy eksperci ostrzegają, że fetyszyzowanie przemysłowej przeszłości nie jest drogą do nowoczesnego dobrobytu gospodarczego, biorąc pod uwagę, że przewagi komparatywne Wielkiej Brytanii leżą zazwyczaj w sektorze usług. Wysokie koszty energii i konkurencja z tanich centrów produkcyjnych w Azji to także duże przeszkody. Burnham w dużej mierze oparł swoją filozofię polityczną na gospodarczym odrodzeniu Manchesteru, posuwając się nawet do nazwania go „manchesteryzmem”. Analitycy podkreślają jednak, że sukces miasta napędzany był prywatnymi inwestycjami w usługi oparte na wiedzy, a nie ponownym otwieraniem bawełnianych młynów.

Wielka Brytania jest najbardziej scentralizowanym krajem G7 pod względem polityki podatkowej i wydatkowej, a także należy do najbardziej nierównych ekonomicznie w świecie rozwiniętym. Burnham obiecał przeprowadzić „największe w historii kraju zrównoważenie władzy” – w tym utworzenie nowej siedziby nr 10 na północy, w Manchesterze. Oczekuje się również, że przekaże uprawnienia, w tym podatkowe, liderom regionalnym. W tym tygodniu Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju stwierdziła, że decentralizacja może odegrać kluczową rolę we wzroście całej brytyjskiej gospodarki poprzez zwiększenie produkcji słabszych regionów. Stwierdzono, że spójne podejście do dostosowania polityki umiejętności, infrastruktury, innowacji, finansów i zarządzania jest „niezbędnym” elementem poprawy produktywności we wszystkich regionach. Inni ostrzegają jednak, że decentralizacja nie gwarantuje silniejszego wzrostu. Pozwalając na dostosowane reakcje na lokalne problemy, może tworzyć nieefektywności i będzie wymagać siły finansowej, aby odnieść sukces. Samorządom lokalnym brakuje również zdolności po ponad dekadzie głębokich cięć, a restrukturyzacja władzy zajmie czas.

Burnham obiecał zapewnić „chwilę wytchnienia” rodzinom zmagającym się z kryzysem kosztów utrzymania, a pakiet wsparcia finansowego może zostać ogłoszony w ciągu kilku tygodni. Gospodarstwa domowe i firmy borykają się z rosnącymi kosztami napędzanymi szokami cen energii z wojen na Ukrainie i Bliskim Wschodzie, a inflacja utrzymuje się powyżej 2% celu Banku Anglii od pięciu lat. Po ponad dekadzie stagnacji realnych płac, dochody gospodarstw domowych spadły podczas ostatniej kadencji konserwatystów po raz pierwszy w nowożytnej historii. Fundacja Josepha Rowntree ostrzega, że może się to powtórzyć bez zmiany kursu. Niektórzy działacze Partii Pracy uważają, że Burnham ma pole manewru, ponieważ wojna w Iranie ma mniejszy wpływ niż się obawiano. Lipcowa podwyżka Ofgem dotycząca energii...