Na een decennium van activisme dat de Britse regering ertoe bracht plastic bestek en piepschuim afhaalverpakkingen te verbieden, en supermarkten plastic wattenstaafjes te weren, was Natasha begrijpelijkerwijs uitgeput.

Dus in 2022, na haar verhuizing naar Clevedon, bij Bristol, begon ze onder een eik achter haar flat te zitten. Geen idyllische, afgelegen eik – gewoon een eenzame boom op een stedelijke heuvel omringd door grasland. Maar hij trok haar aandacht.

Tijdens een periode van burn-out kreeg ze een “lichtelijk gek idee”: elke dag een jaar lang onder dezelfde boom mediteren, te beginnen op de winterzonnewende van 2023. De eerste maanden waren “zwaar en somber,” met veel regen, stormen en felle wind. Ze nam een vierkant schapenvachtje om op te zitten en soms een kruik. “Er gebeurde niet veel onder de boom,” herinnert ze zich, en ze voelde zich ontmoedigd door het vooruitzicht van een heel jaar. Maar ze hield vol.

Ze bracht de eerste 10 minuten stil zittend en rondkijkend door, sloot dan haar ogen en mediteerde 20-30 minuten, waarna ze naar huis ging om aantekeningen en een gedicht te schrijven. De wintergedichten waren, zegt ze, “behoorlijk introspectief.”

De lente bracht hoop. Toen er eindelijk narcissen onder de boom uitbarstten, voelde het als een feest – maar na twee weken waren ze weg. “Ze waren 50 weken in de maak geweest; het vervulde me met ontzag over hoe vergankelijk het leven kan zijn,” zegt ze. Toen kwamen vergeet-mij-nietjes, en het kale grasland veranderde in een explosie van leven en kleur. Boterbloemen verschenen van de ene op de andere dag; krekels begonnen te zingen; op een dag hoorde ze een nieuw vogelgeluid en dacht: “Ah, de gierzwaluwen zijn gearriveerd.” Stilzitten verfijnde haar zintuigen. Ze kwam “de meeste dagen stralend” thuis.

Tegen de zomer leek de weide te rusten – maar zij niet. Ze putte zich nog steeds uit met werk, muziek maken en gedichten schrijven. Ze besefte dat ze moest doen wat de natuur deed: vertragen. Het kostte moeite, maar het was nodig.

Onder de boom voelde alles kalmer. Haar meditatie was helderder. Een keer opende ze haar ogen en zag een hert voor haar – totdat een hond voorbij rende en het hert ervandoor ging.

Haar mentale en fysieke gezondheid verbeterde. Rugpijn verdween. Haar gevoel van vrede en ontzag schoot omhoog. Ze ervoer een geluk dat ze sinds haar kindertijd niet had gevoeld en herontdekte speelsheid. Zitten met de eik veranderde ook haar perspectief op tijd: ze werd geduldiger en vertrouwde meer op natuurlijke timing.

Op een late zomerdag waren de gierzwaluwen ongewoon actief – een “gierende party.” De volgende dag waren ze weg, alsof ze hun vertrek aankondigden. Tegen de herfst stak de wind op en verkleurden de bladeren.

Op haar laatste dag, de winterzonnewende van 2024, nam ze haar gitaar mee en zong ze dank aan de boom voor het bieden van een toevluchtsoord voor een jaar. De uitdaging volbracht, had ze nieuwe veerkracht – en was ze opgelucht dat ze kon reizen en familie kon zien.

“De natuur weet wat je nodig hebt, en is altijd bereid het te bieden – je moet alleen stil genoeg zijn om het te ontvangen,” zegt ze. Ze bezoekt de boom nog steeds de meeste dagen, al geeft ze toe dat ze regenachtige dagen meestal overslaat.