Venus is al een topkandidaat voor de meest onherbergzame plek in het zonnestelsel, met oppervlaktetemperaturen die lood kunnen smelten en een atmosfeer die je als een blikje zou verpletteren. Maar nieuw onderzoek suggereert dat de planeet mogelijk ook geologisch actief is, en zichzelf van binnenuit verscheurt met enorme riftvalleien die tot 10.000 kilometer lang zijn - ongeveer de afstand van New York naar Tokio, als je een heel, heel lange roadtrip zou willen maken.

Decennialang gingen wetenschappers ervan uit dat Venus geologisch dood was, met een oppervlak dat bevroren was in de tijd van meer dan 100 miljoen jaar geleden. Maar een nieuwe studie van ETH Zürich, gepubliceerd in Nature Geoscience, zet die aanname op zijn kop. Onderzoekers onder leiding van Taras Gerya en masterstudent Xi Yang gebruikten hoge-resolutie 3D-computersimulaties om aan te tonen dat sommige van Venus' riftvalleien mogelijk veel jonger zijn dan eerder werd gedacht - en dat de planeet nog steeds kronkelt van tectonische activiteit.

De simulaties onthulden dat wanneer rifts jong zijn, ze brede verhoogde ruggen ontwikkelen, zogenaamde riftflanken, langs hun zijkanten. Deze kenmerken verschijnen terwijl de rifts nog in beweging zijn of kort nadat ze stoppen, en ze vlakken relatief snel af zodra de tectonische beweging stopt. In tegenstelling tot op aarde, waar erosie bergen afslijt, zakken Venus' riftflanken in omdat de korst langzaam ontspant nadat deze is uitgerekt. Het model suggereert ook dat Venusiaanse rifts zich verspreiden met ongeveer 3 tot 10 centimeter per jaar - sneller dan eerdere schattingen.

De onderzoekers vergeleken hun gesimuleerde landschappen met beelden van NASA's Magellan-sonde, die Venus in de jaren 1990 in kaart bracht, en vonden opvallende overeenkomsten. Dat is goed bewijs dat sommige van deze rifts geologisch gezien recent zijn gevormd. "De resultaten helpen ons om de tectonische activiteit op Venus beter te beoordelen," zegt Gerya, wat een beleefde manier is om te zeggen dat Venus levendiger zou kunnen zijn dan we dachten.

De bevindingen kunnen toekomstige missies - zoals NASA en ESA's aankomende EnVision-orbiter, die begin jaren 2030 wordt gelanceerd - helpen om gebieden aan te wijzen waar mogelijk nog geologische activiteit plaatsvindt. Het werk biedt ook aanwijzingen over hoe rotsachtige planeten evolueren, wat op een dag kan helpen bij het identificeren van actieve exoplaneten buiten ons zonnestelsel. Dus hoewel Venus een volstrekt onherbergzame hel blijft, is het tenminste een interessante.