Als je ver genoeg naar beneden scrolt in de lijst van 'Carbon Majors' - de 178 producenten die verantwoordelijk zijn voor het grootste deel van de wereldwijde fossiele brandstofuitstoot - stuit je uiteindelijk op Continental Resources, ergens rond plaats 150, ver onder Saudi Aramco en ExxonMobil. Toch heeft het sinds 2005 alleen al bijna 600 miljoen ton CO2 geproduceerd, ruwweg de gecombineerde ecologische voetafdruk van 2 miljoen Amerikanen over dezelfde periode. De oprichter is Harold Hamm, een man die eruitziet alsof hij in een laboratorium is gekweekt uit een monster van 'Amerikaanse oliebestuurder': straatarme jeugd in Oklahoma, fracking-fortuin, zuidelijk accent intact. Hij besteedt zijn rijkdom nu aan het buigen van de overheid naar zijn wil, het inzamelen van miljoenen voor Republikeinse kandidaten en het financieren van kruistochten tegen groene energie.

Als je maar hard genoeg tuurt, zou de hoofdpersoon van Alejandro González Iñárritu's nieuwe film Digger door kunnen gaan voor Hamm - of op zijn minst voor het Hamm-vormige archetype dat in de Amerikaanse psyche is doorgedrongen. De film draait om oliebestuurder Digger Rockwell, een plutocraat met Texaans accent die het wilde-puttenbedrijf van zijn vader heeft uitgebouwd tot een wereldwijde onderneming met offshore-platforms in Groenland en Alaska. Zoals gespeeld door Tom Cruise is hij de ideale zuidelijke zakenman-ideoloog: dol op privéjetstoelen met monogram en op brullende tirades over zijn eigen geslachtsdelen. Naast geld verdienen lijkt zijn enige zorg het welzijn van zijn witte kat Maggie, die hij tegen het advies van de dierenarts in leven probeert te houden terwijl ze in zijn armen vergaat.

Digger onderzoekt twee vragen. Ten eerste: hoeveel verantwoordelijkheid draagt zo iemand voor de doden en ontheemden door de wereldwijde klimaatverandering? Ten tweede: wat is de juiste manier voor een kunstenaar om de eerste vraag te beschouwen? Als je denkt dat je de antwoorden al weet, is dit misschien de film voor jou - hoewel ik niet kan beloven dat je ervan zult genieten. In een poging een fabel te bouwen over de hubris van olietitanen zoals Hamm, heeft Iñárritu een film gemaakt die niets zegt beyond wat de kijker al weet. Hij is zich maar al te bewust dat politieke parabels over bedrijfshebzucht van beperkte artistieke waarde zijn, maar hij kan niet ontsnappen aan de beperkingen van de parabel. Het resultaat is een puinhoop van geschreeuw en gespuug die zelfs de meest klimaatbewuste kijker naar een Advil zal doen grijpen.

Na een openingsscène waarin het publiek zich kan vergapen aan Cruise' fysieke metamorfose tot een slappe oliebestuurder, komt de plot aan met de subtiliteit van een tornado-sirene. Een technicus op Diggers platform in Groenland belt om te melden dat een methaanlek een grote scheur heeft geopend die de stabiliteit van de enorme ijskap van het eiland bedreigt. Voordat Digger een monoloog kan afmaken over hoe hij geen platform van een miljard dollar sluit vanwege een klein scheurtje, arriveert een andere groep bedrijfsfunctionarissen op zijn stoep om aan te kondigen dat het platform is opgeblazen en de Groenlandse ijskap al is ingestort. Nu stevent een enorme ijsberg recht op Europa af, met het potentieel om het continent onder water te zetten en honderdduizenden te doden. Digger overlegt met de president (John Goodman) om te bepalen wat te doen, en ze besluiten al snel door te gaan met boren.

Deze opening bereikt een niveau van zwaarhandigheid dat zelfs Adam McKay's Don't Look Up niet kon evenaren, de laatste grote film die de verantwoordelijken voor de opwarming van de aarde satiriseerde door klimaatverandering te vergelijken met een komeet die op aarde dreigt te vallen. Diggers voorgestelde reactie op de crisis is het inzetten van een digitaal hulpmiddel genaamd de 'firewall' om alle vermeldingen van 'methaan', 'ijsberg' en 'klimaatverandering' van het internet te censureren, terwijl de president en zijn conservatieve kornuiten voorspelbare suggesties doen over het bombarderen van de ijsberg of het bidden tot God voor verlossing. Terwijl McKay koos voor realisme in CNN-stijl, is Iñárritu's esthetiek een interessantere mix van Wes Anderson en Thomas Hart Benton - Diggers boardroom staat vol art-deco-muurschilderingen van olievondsten, en boven de tafel hangt een voor de hand liggende sculptuur van een slang die zijn eigen staart opeet.

De dialoog staat vol klimaatveranderingsgrappen die waarschijnlijk