Pete Byrne, de frontman van de Britse newwavegroep Naked Eyes, is op 74-jarige leeftijd overleden. De band maakte woensdag bekend dat hij op 14 september vredig in Los Angeles is overleden na een korte ziekte, wat precies het soort formulering is waardoor je wenst dat een ziekte gewoon wat minder kort kon zijn.

Byrne was een kaartdragend lid van de "tweede Britse invasie", dat moment waarop synthpop- en newwavebands uit het Verenigd Koninkrijk, deels aangedreven door MTV, samen met soortgenoten als Duran Duran en A Flock of Seagulls de VS overspoelden. Hij richtte Naked Eyes eind jaren zeventig op nadat zijn groepen Studio en Neon waren mislukt. Neon bevatte opmerkelijk genoeg de toekomstige Tears for Fears-leden Curt Smith en Roland Orzabal, plus zijn toekomstige Naked Eyes-bandgenoot Rob Fisher. "Rob en ik ontdekten dat een band runnen niet zo interessant was als schrijven en opnemen," zei Byrne. "We besloten terug naar af te gaan." Een radicaal concept: toegeven dat bandadministratie saai is.

Ze splitsten zich af als duo, veranderden hun naam en tekenden bij EMI. Hun debuutsingle werd hun grootste hit: een cover van het door Burt Bacharach geschreven Always Something There to Remind Me, aangedreven door Byrnes oprechte, jongensachtige croon. Het bereikte de Top 10 in de VS, Canada en Australië. In hun thuisland het VK haalde Naked Eyes nooit de Top 40, wat een zeer Britse manier is om te zeggen: "we nemen onze successen wel ergens anders mee, dank je."

Ze vervolgden een reeks successen in de VS met nog drie Top 40-hits: Promises, Promises (die nummer 11 bereikte en Madonna bevatte op niet-uitgebrachte remixen), When the Lights Go Out, en (What) In the Name of Love (geremixt door Arthur Baker). De groep kon hun synthzware studio-opstelling niet repliceren tijdens tournees, en ze gingen uit elkaar na hun tweede album, Fuel for the Fire uit 1984. Byrne gaf later de schuld van de breuk aan het feit dat hij en Fisher respectievelijk in Los Angeles en Londen woonden, en aan EMI dat het vertrouwen in het project verloor. Geografie en bedrijfstwijfel: de twee meest betrouwbare bandkillers.

Byrne trok zich terug, schreef en produceerde met andere artiesten - later waaronder een lied voor Mary-Kate en Ashley Olsen - en zong backing vocals voor Stevie Wonders Amerikaanse nummer 1-hit Part-Time Lover uit 1985. Hij bracht in 2001 een soloalbum uit, The Real Illusion, en begon weer met Fisher te werken, waarbij hij Naked Eyes nieuw leven inblies als soloproject na Fishers dood in 1999. Byrne bracht nog twee albums uit onder die naam en werd een bekend gezicht op 80's revuetournees, naast onder meer de Go-Go's en de Human League. In 2017 zei Byrne dat muziek "de belangrijkste focus van mijn leven is geweest sinds ik 18 was. Er is eigenlijk niets veranderd. Ik sta nog steeds 's ochtends op, zet koffie, pruts wat op de gitaar en krabbel wat onzin neer. En uiteindelijk kijk ik terug en zeg: 'Er zou daar weleens iets in kunnen zitten.'"

Hij laat drie kinderen na, Merlin, Dylan en Chloe, uit zijn huwelijk met ex-vrouw Elena, evenals zijn broers en zussen Eileen, Sandy, Carol en Steve.