Waheed Abu Naim geeft Engels op de jongensschool van Al Mughayyir in een dorp op de Westelijke Jordaanoever, en naar eigen zeggen houdt hij van zijn werk. "Ik ben blij dat ik leraar ben," zegt hij. "Hoewel we niet veel geld verdienen, want mijn leerlingen, vooral 's ochtends, wachten op me wanneer ik de school binnenkom om handen te schudden, om naar me te glimlachen terwijl ze naar hun klaslokalen gaan. Dus het is een gelukkig leven."

Dat was de theorie. Het afgelopen jaar was een heel ander lesprogramma. Zijn dorp wordt nu omringd door kolonisten, en het leger heeft elke weg afgesloten behalve één – waar natuurlijk een checkpoint op staat. Leraren die in naburige dorpen wonen, kunnen niet altijd op het werk komen, want niets zegt "onderwijs" als een woon-werkverkeer door een knelpunt.

Maar het ergste is niet de logistiek. Het zijn de aanvallen op het dorp door kolonisten. In april werd een 14-jarige leerling gedood naast een hek van een speeltuin nadat een schutter het vuur opende. Terwijl Waheed de tiener naar het ziekenhuis haastte, vernam hij dat ook zijn eigen broer was gedood.

Senior Midden-Oosten-correspondent Emma Graham-Harrison vertelt aan Annie Kelly: "We hebben de honderden kinderen gedocumenteerd die de afgelopen drie jaar door Israëlische soldaten en kolonisten zijn gedood. Maar zelfs in die context van min of meer regelmatig dodelijk geweld is er iets bijzonder gruwelijks aan iemand die richt op een school vol kinderen."

Vier andere leerlingen werden ook gedood, en volgens Emma is de trajectorie niet bemoedigend. "In de komende maanden verwacht ik, helaas, op zijn minst hetzelfde niveau van geweld te zien en waarschijnlijk zelfs een escalatie." Dus nee, het gelukkige leven ligt stil – voor onbepaalde tijd, zo lijkt het.