Als je dacht dat K-pop het toppunt van gefabriceerde vreemdheid was, maak je dan klaar voor virtuele idolen - mensen die optreden als anime-stijl digitale personages via motion capture - om je geest te laten ontploffen. Michelle Kim's favoriet is een meidengroep genaamd Isegye Idol, gecreëerd door de Koreaanse VTuber Woowakgood. De zes anonieme leden zetten een zeldzame soort eerlijkheid en humor in terwijl ze spellen spelen zoals League of Legends, Go en Minecraft, kletsen en kitscherige muziek uitvoeren die ergens tussen anime-soundtrack en videogame-muziek in zit. Het is heel DIY, heel intiem, en de enorme populariteit spreekt boekdelen over de stemming van het beruchte eenzame en cultureel doelloze Gen Z in Zuid-Korea - worstelend om werk te vinden, opgeven van daten en vriendschappen online proberen te vinden. Het laat zien wat voor magisch online universum mensen kunnen bouwen wanneer de realiteit voor hen niet meer werkt.

Pavel Talankin had niet het makkelijkste leven als schoolmeester in de koper-smeltstad Karabash, Rusland - een plek die UNESCO ooit de meest toxische op aarde noemde. Maar video die hij deels in het geheim schoot, maakt duidelijk dat hij ervan hield: de schoorstenen, de kou, de ijs-snor die hij kreeg tijdens het buiten rondlopen, en vooral zijn helderogige leerlingen. Dat maakt het des te pijnlijker om te zien hoe een verre, slopende oorlog en staatspropaganda de stad veranderen. Een anti-oorlog progressief met een democratievlag in zijn klaslokaal, Talankin moest omgaan met een nieuw patriottisch curriculum, verplichte parades, bezoeken van huurlingen en het verlies van de creatieve ruimte die hij had opgebouwd. Zijn beelden vertellen zijn verhaal in de Oscar-winnende documentaire van regisseur David Borenstein, waarbij de vreemde, diepgaande manieren waarop volwassenen kinderen vormen zonder het zelfs maar te beseffen, worden belicht.

Kim is het soort persoon dat $150 betaalt om een comedian te zien in een stinkend San Francisco theater dat $20 vraagt voor een blikje water - omdat ze gek genoeg is om te hopen dat stand-up niet zal sterven. In februari zag ze de Britse comedian James Acaster live optreden... en het was een middelmatige show. Maar Repertoire, zijn miniserie uit 2018 op Netflix, is goud. Geschoten kort nadat Acaster een relatiebreuk doormaakte, laat de vierdelige show hem onder andere een politieagent spelen die undercover gaat als stand-up comedian, vergeet wie hij is en gaat scheiden. En dan wordt het vreemd. 'Wat als elke relatie die je ooit hebt gehad,' vraagt Acaster, 'iemand is die langzaam beseft dat ze je niet zo leuk vonden als ze hoopten?' Als de beste comedy voortkomt uit aandacht besteden aan het hellegat waar je in zit, wensen we Acaster nog veel meer valkuilen toe.