Londense gemeenten kunnen binnenkort worden verboden om dakloze gezinnen honderden kilometers verderop in Engeland te 'dumpen', nu ministers maatregelen overwegen om een praktijk aan banden te leggen die tijdens de Britse huisvestingscrisis is toegenomen. Kamerleden zeggen dat kwetsbare mensen - waaronder vrouwen die vluchten voor misbruik - worden 'gedwongen' te kiezen tussen op straat slapen of verhuizen naar goedkope, karig gemeubileerde woningen in enkele van de armste delen van het land. Liefdadigheidsinstellingen melden dat sommige slachtoffers van huiselijk geweld zijn teruggekeerd naar hun misbruiker in plaats van naar het noorden te verhuizen, terwijl anderen vastzitten in noodopvang.

Na een onderzoek van The Guardian drong Florence Eshalomi, voorzitter van de parlementaire commissie voor huisvesting, er bij ministers op aan om 'serieus te overwegen een limiet in te voeren op de afstand van alle plaatsingen buiten het gebied.' Minister van Dakloosheid Alison McGovern noemde de praktijk een 'echte zorg' en zei dat de regering bereid is om 'de ergste vormen ervan aan te pakken' na een lopende evaluatie. Overheidsrichtlijnen stellen al dat plaatsingen buiten het gebied 'nooit alleen op basis van kosten mogen worden bepaald', maar McGovern merkte op dat 'er duidelijk iets niet werkt.' Een verbod zou waarschijnlijk uitzonderingen bevatten voor mensen die Londen moeten verlaten.

Jonathan Brash, Labour-Kamerlid voor Hartlepool, riep op om de wet 'radicaal aan te scherpen' en zei dat het beleid de lokale spanningen vergroot en 'het sociale weefsel' van zijn stad 'verscheurt'. 'Het is niet eerlijk, het is niet duurzaam en het is tijd dat het stopt,' voegde hij eraan toe. Op grond van de Huisvestingswet moeten gemeenten voor zover redelijkerwijs mogelijk accommodatie in hun eigen borough vinden, maar verschillende Londense gemeenten zijn de afgelopen jaren door de rechtbank onrechtmatig bevonden. Huisvestingsadvocaten, liefdadigheidsinstellingen, Kamerleden en gemeentelijke leiders zeggen dat sommigen routinematig de wet overtreden.

Sommige Londense gemeenten betalen miljoenen aan tussenbedrijven voor vaak ongemeubileerde appartementen op meer dan 200 kilometer van de hoofdstad. Vorig jaar gaven ongeveer een dozijn lokale overheden meer dan £140 miljoen uit aan de aankoop van woningen om daklozen buiten Londen te huisvesten, onder meer in Liverpool en Coventry. Een bedrijf uit Derbyshire genaamd Reloc8 heeft ongeveer £2 miljoen ontvangen van de gemeenten Croydon en Enfield om deze verhuizingen te faciliteren. Sophie Earnshaw, advocate bij de huisvestingsorganisatie Shelter, zei dat dergelijke bedrijven een 'snelle oplossing' bieden, maar 'profiteren van de huisvestingsnoodtoestand'. Reloc8 reageerde dat het 'veel succesverhalen' heeft van degenen die zijn verhuisd.

Het totale aantal dakloze gezinnen dat door Engeland wordt verspreid, is onbekend, omdat verschillende gemeenten geen centrale telling bijhouden, maar officiële cijfers laten zien dat het aantal dat uit Londen is verhuisd, is verdubbeld van 670 in het jaar tot maart 2023 tot 1.300 in het jaar tot maart 2025 - en het werkelijke cijfer wordt hoger geschat. London Councils, dat de 32 Londense boroughs vertegenwoordigt, zei dat de meeste plaatsingen naar aangrenzende graafschappen gaan en dat het heeft overlegd met lokale overheden in Noordoost-Engeland. Een slachtoffer van huiselijk geweld werd op 200 kilometer van Londen geplaatst, omringd door dronken en agressieve mannen, en liep uiteindelijk weg. Bo Bottomley van de liefdadigheidsinstelling Refuge zei dat ongeschikte huisvesting overlevenden dwingt langer in opvang te blijven, wat een cyclus creëert waarin anderen geen toegang krijgen tot noodruimtes. Liefdadigheidsinstellingen merken ook op dat gemeenten vaak culturele en religieuze behoeften negeren: een moslimvrouw werd naar een overwegend wit dorp in het noordoosten gestuurd waar de dichtstbijzijnde moskee 90 minuten met de bus was.