Britse Palestijnen kunnen niet openlijk spreken over Israëls oorlog in Gaza, aldus de directeur van het British Palestinian Committee, te midden van wat activisten zien als een groeiend klimaat van vijandigheid rond Palestijnse identiteit en activisme in het VK.
Sommigen waren bang om Palestijnse symbolen te dragen op het werk of Arabische sieraden en keffiyehs in het openbaar te tonen, zei Sara Husseini. "We hebben veel gedocumenteerde meldingen van Palestijnen en bondgenoten die het zwijgen worden opgelegd of gestraft voor het dragen van Palestijnse symbolen, watermeloenpinnen of het spreken over de genocide," zei ze. "Veel collega's in allerlei sectoren hebben het gevoel dat ze worden gaslight terwijl vrienden en families thuis worden afgeslacht."
Spreekend voor de nationale mars van zaterdag in Londen ter herdenking van de 78e verjaardag van de Nakba ('catastrofe') - de verdrijving van ten minste 700.000 Palestijnen tijdens de oprichting van Israël in 1948 - zei Husseini dat veel Palestijnen het gevoel hadden dat ze niet werden behandeld als slachtoffers van massaal lijden, maar als verdachten wier verdriet was gepolitiseerd. "Wreedheid is het woord dat ik zou gebruiken, vooral voor collega's die uit Gaza komen of daar familie hebben, wetende dat deze gruweldaden dag in dag uit worden aangedaan aan hun dierbaren," zei Husseini. "En dan wordt je effectief verteld: niet alleen gaan we niet erkennen dat dit jou overkomt, we gaan je niet geloven, je verhoren, je verbieden erover te praten, en als je het toch doet, schilderen we je af als het probleem."
Geboren uit een Palestijnse vader uit Jeruzalem en een Engelse moeder uit Leicestershire, is Husseini al tientallen jaren betrokken bij Palestijnse belangenbehartiging, waaronder adviserend werk voor de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie tijdens de jaren van het mislukte vredesproces. "De afgelopen tweeënhalf jaar waren een dagelijkse horror en angst terwijl Palestijnen toekeken hoe onze families en vrienden werden afgeslacht, uitgehongerd en gemarteld," zei ze, en beschreef deze periode als het donkerste hoofdstuk in de Palestijnse geschiedenis sinds 1948.
Maar ondanks haar woede over opeenvolgende Britse regeringen, keerde ze herhaaldelijk terug naar de solidariteit die gewone Britten toonden, en beschreef de massapro-Palestina-marsen als een bron van emotioneel overleven voor veel Palestijnen. "We voelen veel solidariteit van het Britse publiek," zei ze. "Wat we hebben gezien is honderdduizenden, zo niet miljoenen, mensen met een geweten uit alle lagen van de bevolking en alle achtergronden die hebben gemarcheerd, petities getekend, hun parlementsleden hebben geschreven en hebben geprotesteerd tegen de medeplichtigheid van onze regering aan Israëlische oorlogsmisdaden."
Een recent UNRWA-bericht zei dat 111 Palestijnen, waaronder ten minste 18 kinderen en zeven vrouwen, in april alleen al door Israëlische troepen in Gaza werden gedood, waarmee het totale aantal Palestijnse doden sinds het begin van de oorlog op 72.619 komt. Het VN-agentschap zei dat noodtenten voor ontheemden nu zijn besmet met ziekteverwekkende knaagdieren, wat leidt tot een toename van huidinfecties.
Naar schatting 700 Palestijnen zijn erin geslaagd Gaza te ontvluchten naar het VK. "Palestijnen die in deze periode zijn gekomen, moesten gespecialiseerde voedingsondersteuning zoeken omdat ze waren uitgehongerd en niet normaal konden eten toen ze aankwamen," zei Husseini. "Om nog maar te zwijgen van het trauma, de psychologische schade, die generaties lang zal doorsijpelen."
De Nakba-mars komt te midden van oplopende spanningen over de toekomst van pro-Palestijnse demonstraties in Groot-Brittannië, waarbij sommige Joodse groepen en politici oproepen tot strengere beperkingen op marsen. Husseini verwierp beschrijvingen van de protesten als 'haatmarsen' en stelde: "Het is eigenlijk het tegenovergestelde: het is een protest tegen de meest hatelijke daden mogelijk: oorlog en genocide."
Husseini zei dat ze de protesten bijwoonde met haar twee jonge kinderen. "We lopen naast mensen van alle geloven, alle gemeenschappen, waaronder 13 georganiseerde Joodse blokken. Dit zijn allemaal Britten met een geweten die protesteren tegen het doden van kinderen, het bombarderen van een gevangen bevolking."