In een rustige straat in het westen van Sydney rent Farhana Laffernis met haar nieuwsgierige Engelse staffordshire terriër en haar uitgelaten driejarige dochter naar de voordeur. Binnen draagt haar driejarige een roze tutu en brabbelt opgewonden terwijl ze haar pop knuffelt. Het gezinsleven dat Laffernis heeft opgebouwd, kwam niet gemakkelijk. De 34-jarige heeft vijf miskramen meegemaakt. Voor iemand die "altijd moeder wilde worden", heeft de ervaring haar "volledig verwoest".

"Rouw wordt bijna geoefend of als een routine. Je voelt nog steeds de steek elke keer dat het gebeurt," zegt ze. "Het is alsof je geest en je lichaam de procedure kennen."

Laffernis staat niet alleen. Drie op de tien vrouwen die in 2022 zijn bevallen, hadden eerder een miskraam gehad, wat betekent zwangerschapsverlies vóór 20 weken zwangerschap, volgens het Australian Institute of Health and Welfare. Eén op de tien had twee of meer miskramen gehad. De gegevens komen uit een eerste studie in zijn soort in Australië, die wordt geprezen omdat het helpt om een beter begrip te krijgen van de prevalentie van vroeg zwangerschapsverlies. De studie kwam tot stand na jarenlang aandringen van Isabelle Oderberg, oprichter van de belangenorganisatie Early Pregnancy Loss Coalition (EPLC), die zich zorgen maakte over de ondermaatse zorg voor vrouwen die een miskraam hadden gehad, nadat ze zelf zeven verliezen had meegemaakt. Momenteel is er geen vereiste voor artsen om een miskraam te melden, wat betekent dat de gegevens niet worden verzameld.

Maar hoewel de nieuwe studie is verwelkomd, vrezen experts dat de gegevens grote groepen vrouwen niet omvatten, met name die uit multiculturele achtergronden - zoals Laffernis. En ze zeggen dat het gebrek aan gegevens ertoe kan leiden dat diverse gezinnen de diensten mislopen die ze hard nodig hebben.

Laffernis' eerste miskraam vond plaats in de achtste week van haar eerste zwangerschap. Het was tijdens de hoogtijdagen van de Covid-19-lockdowns en ze kon haar partner niet bij zich hebben bij haar afspraken en echo's. "Het was de eerste keer in mijn leven dat ik zoiets had meegemaakt, of echt verdriet en verlies had gevoeld," zegt ze. "Ik kreeg al dit vreselijke nieuws vrijwel alleen en moest dat min of meer verwerken en uitzoeken."

Dat was de eerste van twee miskramen die Laffernis had voordat ze via IVF met succes haar dochter verwekte. Ze herinnert zich dat ze "de hele tijd zo doodsbang was". "Het lijkt alsof je overal waar je kijkt iemand hebt die zo'n, zeg maar, zalige onwetende zwangerschap heeft waarbij niets mis kan gaan ... Ik kon dat niet hebben, ik kon gewoon niet die zalige, ontspannen, onbewuste zwangere vrouw zijn."

Nog drie zwangerschapsverliezen na de geboorte van haar dochter markeerden "het einde van de rit" in haar pogingen om meer kinderen te krijgen.

Voor Laffernis, die uit een migranten-Indiase familie komt, werd de pijn van de miskramen verergerd door een terughoudendheid binnen haar familie om over wat er gebeurde te praten. "Toen ik met mijn eigen familie over mijn verliezen praatte, was de eerste zoiets van 'pech', de tweede was zoiets van 'Oh, dat is een beetje extra pech' ... maar dan gebeurt het vijf keer en dan stop je op een gegeven moment met mensen vertellen."

"Ik denk dat in veel migrantengezinnen, of tenminste in mijn ervaring ... er die mentaliteit is in veel van onze gemeenschappen waar onze ouders [naar Australië] zijn gekomen vanuit minder dan ideale omstandigheden," zegt ze. "Misschien is een miskraam niet het ergste dat iemand ooit is overkomen, maar het was het ergste dat mij ooit was overkomen."

Na jarenlang te hebben geprobeerd conflicten rond de "diep verontrustende" interacties te vermijden, moest ze haar familie confronteren over de steun die ze nodig had. "Ik heb lang geprobeerd het argument te vermijden voordat het me eerlijk gezegd allemaal te veel werd. Ik moest echt heel moeilijke gesprekken voeren met leden van mijn familie over wat ik precies van hen nodig had in deze periode van mijn leven," zegt ze.

Die terughoudendheid om over een miskraam te praten binnen migrantengezinnen is iets dat Dr. Fatima El-Assaad al vaak heeft gezien. "Het is iets dat als