W rozwoju wydarzeń, który nie zaskoczył absolutnie nikogo, a jednak jakoś wciąż zdołał rozczarować, niedzielny demaskatorski materiał ITV dokumentujący powszechny rasizm i mizoginię w partii Reform wywołał w poniedziałek rano osobliwe zjawisko: ciszę. Żaden poseł Reform nie pojawił się w mediach, by bronić honoru partii – przypuszczalnie dlatego, że „nasza bigoteria jest endemiczna” to trudna teza do sprzedania przed dziewiątą rano.

Każdy poseł Reform był, jak nam powiedziano, zajęty czymś innym. Być może śniadaniem. Nigel Farage nic nie powiedział. Robert Jenrick nic nie powiedział – co jest godnym uwagi powściągnięciem, zważywszy, że zaledwie kilka dni wcześniej sugerował, iż cała afera to po prostu jedna z tych rzeczy, jedna z życiowych drobnych tajemnic, w stylu człowieka tłumaczącego, że BBC jest naszpikowane pedofilami, a Reform roi się od rasistów, ale naprawdę, każda organizacja ma swoje krzyże do niesienia. Szczery Bob, jak nazywa go John Crace, już wcześniej rozbił się i spłonął na tym konkretnym wzgórzu.

Ponieważ wybrani przedstawiciele partii byli dogodnie niedysponowani, niewdzięczne zadanie obrony Reform spadło na Matta Goodwina – nieudanego kandydata w wyborach uzupełniających – który posłusznie wkroczył w wyłom, podczas gdy posłowie chowali się za swoimi płatkami kukurydzianymi. Było to, w wielkiej tradycji politycznego ratowania sytuacji, psem, który nie zaszczekał w nocy, z tą różnicą, że tym razem pies wysłał zastępcę, by szczekał w jego imieniu.

Sam materiał dokumentował rasizm i mizoginię, które partia przypuszczalnie wolałaby, by widzowie uznali za winę dziennikarzy, którzy po prostu nie potrafili się powstrzymać od badania Reform, a nie za dowód problemu, który – jak ujmuje to Crace – jest endemiczny. Odpowiedź partii – a raczej jej rzucający się w oczy brak – sugerowała, że wciąż pracuje nad bardziej przekonującą wersją tego argumentu.