Plan Sadiqa Khana na upały w Londynie to rozsądna strategia adaptacji, która powinna być wzorem dla innych miast – bo najwyraźniej potrzebujemy mapy drogowej, by zrozumieć, że domy nie powinny być pułapkami śmierci.

„Nasza wiara w to, że domy ochronią nas przed światem zewnętrznym, jest zagrożona” – pisze geograf Sam Johnson-Schlee w swojej najnowszej książce „Hot House” o tym, jak upał zmienił życie domowe. Tego lata wysokie temperatury stały się nieuniknione. Ludzie radzą sobie prowizorycznymi rozwiązaniami: zasłonięte zasłony, folia na oknach, a dla tych, których stać – klimatyzacja. Eksperci od planowania ostrzegają, że skoro tylko około połowa rad miejskich wymaga od nowych budynków strategii chłodzenia, wiele domów stanie się „pułapkami śmierci” wraz ze wzrostem temperatur.

Brytyjskie domy nie zostały zbudowane, by radzić sobie z tym. Historycznie łagodny klimat kraju pozwalał deweloperom stawiać domy bez izolacji, a industrializacja dostarczała obfitego węgla do spalania, gdy temperatura spadała. Wiele domów jest więc przeciągowych zimą i dusznych latem. W przeciwieństwie do domów w klimacie śródziemnomorskim, brytyjskie domy nie mają okiennic ani zacienionych przestrzeni wspólnych. Podczas gdy Ildefons Cerdà, urbanista Barcelony, projektował bloki z chłodnymi dziedzińcami i ściętymi narożnikami, by umożliwić przepływ powietrza, brytyjscy wiktoriańscy budowniczowie wznosili rzędy domów szeregowych – wiele bez wentylacji krzyżowej – nie zastanawiając się nad ruchem słońca.

Masz opinię na temat poruszonych w artykule kwestii? Jeśli chcesz przesłać odpowiedź liczącą do 300 słów e-mailem, aby rozpatrzono jej publikację w naszym dziale listów, kliknij tutaj.