W wydarzeniu, które nie zaskoczy absolutnie nikogo, kto kiedykolwiek oglądał piłkę nożną, Unai Simón miał tydzień. Bramkarz Athletic Club został uznany najlepszym bramkarzem mężczyzn na świecie, odebrał trofeum Lwa Jaszyna w London Palladium w poniedziałkowy wieczór, a następnie, ponieważ najwyraźniej jedna owacja na stojąco nie wystarczyła, dostał dwie kolejne przed i podczas 197. derbów Kraju Basków na San Mamés w Bilbao w niedzielę.

Ale prawdziwy moment nadszedł w 72. minucie. Athletic prowadził z Realem Sociedad 2-1, a Carlos Soler wydawał się pewny wyrównania. Simón, ubrany cały na czarno jak człowiek uczestniczący we własnej ceremonii tworzenia mitu, rzucił się w prawo i odbił piłkę. Stadion – znany jako Katedra, bo kibice piłkarscy są niczym jeśli nie dramatyczni – wybuchł. Potem stało się coś dziwniejszego. Gdy Athletic wciąż potrzebował wygrać derby, wciąż potrzebował obronić rzut rożny, wciąż mierząc się z nieustępliwym Sociedad z 25 minutami do wytrzymania, całe zgromadzenie 50 092 ludzi zaczęło klaskać. I nie przestało. Przez minutę, może dłużej, mecz, który ma największe znaczenie, na chwilę zniknął, aż zostali tylko on i oni razem.

To była trzecia owacja na stojąco w ciągu sześciu dni dla Simóna, który najwyraźniej zdecydował, że jeden tydzień wystarczy, by stać się żywą legendą. Pierwsza miała miejsce w Palladium w poniedziałek. Druga przed rozpoczęciem meczu na San Mamés. Trzecia, w środku zaciekłości 197. derbów Kraju Basków, była tą, która miała największe znaczenie – wiwat przechodzący w coś głębszego, uznanie dla człowieka, a także jego pracy. Co oznacza, że tydzień będzie na zawsze jego. A przez to także na zawsze ich.

Athletic ostatecznie wygrał derby, bo oczywiście, że tak. Było to zwieńczenie sześciu wyjątkowych dni dla hiszpańskiego bramkarza, który ma teraz trofeum, owację na stojąco i stadion pełen ludzi, którzy na chwilę zapomnieli, że trwa mecz. Nieźle jak na tydzień pracy.