In een ontwikkeling die absoluut niemand zal verbazen die ooit voetbal heeft gekeken, heeft Unai Simón een week gehad. De doelman van Athletic Club werd uitgeroepen tot de beste mannelijke doelman ter wereld, ontving maandagavond de Lev Yashin-trofee in het London Palladium en kreeg vervolgens, omdat één staande ovatie blijkbaar niet genoeg was, er nog twee voor en tijdens de 197e Baskische derby in San Mamés in Bilbao op zondag.

Maar het echte moment kwam in de 72e minuut. Athletic leidde met 2-1 tegen Real Sociedad en Carlos Soler leek zeker te gaan gelijkmaken. Simón, gehuld in het zwart als een man die zijn eigen mythevormingsceremonie bijwoont, vloog naar zijn rechterkant en stompte de bal weg. Het stadion - bekend als de Kathedraal, want voetbalfans zijn nu eenmaal niet vies van drama - barstte los. Toen gebeurde er iets vreemders. Terwijl Athletic de derby nog steeds moest winnen, nog steeds een corner moest verdedigen en nog steeds tegenover een meedogenloos Sociedad stond met 25 minuten te weerstaan, begon de hele gemeente van 50.092 mensen te klappen. En stopte niet. Een minuut lang, misschien langer, vervaagde de wedstrijd die er het meest toe doet even totdat het alleen nog hem en hen samen was.

Het was de derde staande ovatie in zes dagen voor Simón, die blijkbaar heeft besloten dat één week genoeg is om een levende legende te worden. De eerste kwam in het Palladium op maandag. De tweede voor de aftrap in San Mamés. De derde, te midden van de felheid van de 197e Baskische derby, was degene die er het meest toe deed - een gejuich dat overging in iets diepers, een waardering voor een man én zijn werk. Wat betekent dat de week voor altijd de zijne zal zijn. En daarmee ook voor altijd de hunne.

Athletic won uiteindelijk de derby, want natuurlijk deden ze dat. Het was het hoogtepunt van zes unieke dagen voor de Spaanse doelman, die nu een trofee, een staande ovatie en een stadion vol mensen heeft die even vergaten dat er een wedstrijd gaande was. Niet slecht voor een week werk.