Duże badanie przeprowadzone przez naukowców z Rutgers zidentyfikowało możliwe ryzyko dla wzroku związane z lekami na cukrzycę i odchudzanie, które skolonizowały każdą rozmowę, lodówkę i wywiad z gwiazdą w ostatniej pamięci: Ozempic i Wegovy. Wyniki sugerują, że osoby przyjmujące te leki mogą być narażone na nieco wyższe ryzyko rzadkiej choroby oczu, która może powodować nagłą i potencjalnie trwałą utratę wzroku.

Schorzenie to neuropatia niedokrwienna nerwu wzrokowego, występuje, gdy przepływ krwi do nerwu wzrokowego jest zmniejszony. Ponieważ nerw wzrokowy przenosi informacje wzrokowe z oka do mózgu, jego uszkodzenie może prowadzić do poważnych problemów ze wzrokiem – co jest mniej zabawnym skutkiem ubocznym niż, powiedzmy, wciśnięcie się w stare dżinsy.

Badanie, opublikowane w Annals of Internal Medicine, przeanalizowało dużą bazę danych dorosłych Amerykanów w wieku od 18 do 65 lat z cukrzycą typu 2. Naukowcy skupili się na pacjentach, którzy niedawno rozpoczęli przyjmowanie leków kontrolujących ich stan, w tym agonistów receptora glukagonopodobnego peptydu-1, czyli GLP-1.

Leki te obejmują semaglutyd (sprzedawany jako Ozempic i Wegovy) oraz tyrzepatyd (sprzedawany jako Mounjaro i Zepbound). Poza kontrolowaniem poziomu cukru we krwi i masy ciała, GLP-1 mogą zmniejszać ryzyko niektórych problemów sercowo-naczyniowych i nerkowych. Naukowcy wciąż jednak badają ich potencjalne skutki uboczne, ponieważ ich stosowanie staje się coraz bardziej powszechne – zdanie, które nigdy nie poprzedzało niczego nudnego.

Badacze odkryli, że stosowanie GLP-1 wiązało się z umiarkowanym wzrostem prawdopodobieństwa neuropatii niedokrwiennej nerwu wzrokowego. Schorzenie to było rzadkie, ale jego potencjalne konsekwencje czynią to odkrycie ważnym.

„Chociaż neuropatia niedokrwienna nerwu wzrokowego była rzadka, jest klinicznie istotna, ponieważ może wiązać się z nagłą utratą wzroku” – powiedział Chintan Dave, członek kadry podstawowej Centrum Farmakoepidemiologii i Nauk o Leczeniu w Instytucie Zdrowia, Polityki Zdrowotnej i Badań nad Starzeniem się Rutgers. „Wzrost ryzyka był niewielki – około trzech do czterech dodatkowych przypadków na 10 000 pacjentów leczonych GLP-1 przez 18 miesięcy, ale klinicyści i pacjenci powinni być świadomi tego potencjalnego związku”.

Więc około 0,03 do 0,04 procent. Wystarczająco niskie, by zakwalifikować jako „warto wiedzieć”, wystarczająco wysokie, by zepsuć całkiem przyjemne przeglądanie forów o skutkach ubocznych.

Chociaż bezwzględne ryzyko pozostaje niskie, naukowcy twierdzą, że rosnąca popularność leków GLP-1 sprawia, że ciągłe monitorowanie bezpieczeństwa jest szczególnie ważne. Leki te są obecnie powszechnie przepisywane zarówno osobom z cukrzycą typu 2, jak i bez niej – grupie, do której na tym etapie należy chyba każdy, kogo znasz.

Badanie zidentyfikowało również wzorce wśród pacjentów, u których rozwinęła się choroba oczu. Przypadki były częstsze wśród mężczyzn i dorosłych w starszej części badanej populacji.

„Większość pacjentów w naszym badaniu, którzy mieli neuropatię niedokrwienną nerwu wzrokowego, stanowili mężczyźni lub mężczyźni i kobiety w wieku od 50 do 65 lat” – powiedział Dave, profesor nadzwyczajny w Ernest Mario School of Pharmacy i główny autor badania. „Ponieważ neuropatia niedokrwienna nerwu wzrokowego może objawiać się nagłą utratą wzroku, która może być trwała, wczesne rozpoznanie objawów i szybka ocena okulistyczna mogą być szczególnie ważne dla pacjentów z wyższym ryzykiem podstawowym”.

Szacuje się, że ponad 80% przypadków neuropatii niedokrwiennej nerwu wzrokowego dotyczy niearterytowej przedniej postaci schorzenia. Występuje ona, gdy dopływ krwi do przedniej części nerwu wzrokowego staje się niewystarczający, potencjalnie uszkadzając nerw i zakłócając widzenie.

Wynikająca z tego utrata wzroku jest często trwała. Według Dave'a około jedna trzecia dotkniętych pacjentów doświadcza pewnego powrotu do zdrowia, zwykle w ciągu pierwszych sześciu miesięcy. Nawet gdy nastąpi poprawa, zwykle pozostaje pewien stopień upośledzenia wzroku.

Zamiast powodować całkowitą ślepotę, schorzenie zwykle wpływa na część widzenia w jednym oku. Pacjenci mogą zauważyć nagłe rozmycie, przyciemnienie lub brakujące obszary w polu widzenia – coś, co na pewno byś zauważył, zakładając, że możesz.