Emily Kenway, promovendus sociaal beleid aan de Universiteit van Edinburgh en auteur van 'Who Cares: the Hidden Crisis of Caregiving and How We Solve It', heeft tijd doorgebracht met praten met beroepsdieven voor haar onderzoek. Haar conclusie? Kindermisbruik, een leven in de jeugdzorg en weinig opleiding banen vaak de weg naar een leven van het stelen van luxeartikelen.
Maak kennis met Ryan*, 25, een winkeldief die zo goed is dat hij ongeveer vier keer per week 'geen klein geld' verdient door items te stelen en door te verkopen uit grote warenhuizen met beperkte beveiliging. Zijn strategie: er netjes en schoon uitzien, bewust zijn van camera's, en slechts een of twee hoogwaardige items gappen – designerkleding of een kleine speaker – die hij in een tas stopt voordat hij nog even rondkijkt en eruit loopt als een gewone klant.
Ryan's handeltje maakt deel uit van een grotere trend. Van maart 2024 tot maart 2025 registreerden Engeland en Wales 530.643 winkeldiefstallen – een stijging van 20% ten opzichte van het voorgaande jaar en het hoogste aantal sinds de huidige politieregistratie in 2003 begon. De media-aandacht was ruim, mede door het recente schandaal van een Waitrose-medewerker die werd ontslagen nadat hij een man confronteerde die paaseieren stal. Winkelmedewerkers draaien ervoor op; de misdaadenquête van 2026 van het British Retail Consortium wees uit dat diefstal 'een belangrijke trigger was voor geweld en misbruik van personeel', wat de vakbond voor winkelpersoneel ertoe bracht te waarschuwen dat 'winkeldiefstal geen slachtofferloze misdaad is'. Ondertussen is de bewering dat de winkeldiefstal-'epidemie' in Groot-Brittannië een bredere afdaling in 'wetteloosheid' signaleert, een media-stapel geworden.