Wachten. Wachten. Wachten. De zon kwam op in het westen. Hagelstenen zo groot als voetballen beukten op de stoepen vanuit wolkenloze hemel. Honden miauwden en katten blaften. Politieke journalisten gestationeerd voor Downing Street waren in een razernij van waanzin. De BBC-politiek redacteur, Chris Mason, rende door Whitehall, vreemden aansprekend, eisend te weten of ze gingen aftreden. Zo niet nu, wanneer dan? Sky News' Beth Rigby confronteerde Robert Peston van ITV live in de uitzending en drong erop aan dat hij een leiderschapsuitdaging lanceerde. Het was zo'n dag.

Donderdag zou een dag van drama zijn. Toen alles tot een hoogtepunt kwam. Het stond niet alleen in de sterren geschreven, het was vooraf gebriefd door de aanhangers van Wes Streeting. Dit zou de dag zijn waarop hij zijn zet tegen de premier zou doen. Hij had de vereiste 81 Labour-parlementsleden achter zich. Alles was op zijn plaats. Nigel Farage had zelfs een toespraak in Sunderland uitgesteld. Onderbreek je vijanden nooit wanneer ze zichzelf belachelijk maken. Hoewel Nige ook vragen over de £5 miljoen gift van een in Thailand gevestigde crypto-miljardair had willen vermijden. Nu ik erover nadenk, hij zou niet blij zijn geweest dat naar buiten kwam dat hij rond dezelfde tijd een huis van £1,4 miljoen had gekocht, dat hij nu verhuurt. Maar goed, ik weet zeker dat het een Chubb-slot heeft, dus geen problemen met Nige's veiligheid.

Alleen, de hele ochtend gebeurde er bijna niets. Iedereen behalve Keir leek te denken dat Keir weg moest, maar niemand leek te weten hoe. Bijna alsof Labour eropuit was om het hele land te pesten. Nadat ze de regering een hele week in de wacht hadden gezet, nadat ze kiezers hadden voorbereid op de onvermijdelijkheid van een verandering van premier, realiseerden ze zich plotseling dat niemand de ontknoping had geschreven. De laatste akte ontbrak. De hoofdrolspelers zwaaiden met messen, badend in bloed en probeerden zich voor te doen als onschuldige omstanders.

Toch hebben we geleerd dat de Belastingdienst een goed gevoel voor humor heeft. Te vaak krijgt de fiscus een slechte reputatie, maar vanochtend vroeg onthulde Angela Rayner dat het belastinggeschil over haar flat in Hove op magische wijze was opgelost. Ze had de £40.000 die ze verschuldigd was betaald - Ange is erg druk geweest met het spreken na het diner ter voorbereiding op dit moment - en de Belastingdienst had haar een schone gezondheidsverklaring gegeven. Geen boete, geen berisping. Gewoon het soort fout dat iedereen had kunnen maken. Alhoewel het nog steeds niet duidelijk is waarom ze ervoor koos om gewoon te betalen wat ze wilde in plaats van goed advies in te winnen. Misschien is dat een detail voor de kleine mensen.

Dus het nieuws kwam op het nippertje voor Ange om haar rol in de leiderschapsstrijd te spelen. Ze was niet bepaald verlegen in haar interview met de Guardian. Voor het eerst in weken in het daglicht knipperend. Ze durfde haar naam niet naar voren te schuiven, zei ze, terwijl ze haar innerlijke Princess Di kanaliseerde. Maar als iemand dat namens haar zou doen, dan zou ze er nog eens over nadenken. Sommigen worden groot geboren. Sommigen bereiken grootheid. Anderen wordt grootheid opgedrongen. Keir moest heel goed nadenken over zijn positie, voegde ze eraan toe. Zo zorgvuldig dat hij aftrad. En als Andy Burnham dan verhinderd was, zou zij naar voren kunnen stappen. Onder de omstandigheden klonk Ange als een toonbeeld van loyaliteit. Klus geklaard.

Toen viel Westminster in een limbo. Zijn eigen metafoor. Iedereen dwaalde rond, ervan overtuigd dat ze op de verkeerde plaats op het verkeerde moment waren en dat er ergens iets moest gebeuren. Maar dat was niet zo. Alles kwam tot stilstand. Ministers zetten hun telefoons op stil en keken naar de rollende nieuwszenders. Sommigen verwachtten half beelden van zichzelf te zien terwijl ze tv keken. Zo weten sommigen van hen dat ze nog leven. Een nanoseconde lang namen sommige mensen zelfs een mogelijke leiderschapsuitdaging serieus van de junior minister Al Carns, die minder dan twee jaar parlementslid is. Toen schudden ze hun hoofd. Zo wanhopig waren ze nog niet.

Midden op de ochtend: een verklaring van Wes. Maar niet degene waar we allemaal op wachtten. Een commentaar op de laatste NHS-cijfers. Wes wilde iedereen laten weten dat Wes w