Veertien daklozen sterven gemiddeld per jaar in openbare parken of natuurgebieden in Australië, zo blijkt uit een analyse van verborgen dodenrapporten - een cijfer dat op de een of andere manier geen nationale stoelendans om huisvesting heeft veroorzaakt.

De dood van een jonge internationale student die in Hyde Park sliep, een jonge dakloze moeder die stierf aan sepsis in West-Australië, en een pasgeboren baby in een geïmproviseerd daklozenkamp bij Wagga Beach hebben de afgelopen weken geleid tot een golf van verdriet en shock - en, hopelijk, een paar ongemakkelijke vragen over waarom dit blijft gebeuren.

De analyse, in opdracht van de Guardian en uitgevoerd door de National Coronial Information Service, die toegang heeft tot niet-openbare rapporten over overlijdens die aan staatslijkschouwers zijn gemeld, onthult verontrustende aantallen daklozensterfgevallen in openbare parken en natuurgebieden, waaronder rivieroevers.

Tussen 2010 en 2020 stierven 54 daklozen in openbare parken, en 85 dakloze Australiërs stierven in natuurgebieden - waaronder bushland, woestijn, stranden en rivieroevers - in dezelfde periode. Dat zijn 139 mensen die gewoon een veilige plek wilden om te slapen, en in plaats daarvan een lijkschouwersrapport kregen.

Sinds 2024 heeft de Guardian meer dan 600 daklozensterfgevallen onderzocht die systeemfouten aan het licht brengen - het gebrek aan crisis- en sociale huisvesting, onderfinanciering van daklozenopvang en gaten in het gezondheidssysteem - die bijdragen aan aanzienlijk vroegtijdige sterfte onder daklozen, resulterend in een levensverwachtingskloof van drie decennia met de algemene bevolking. Dat is geen kloof; het is een afgrond met een bord 'Laat alle hoop varen, gij die hier binnentreedt'.

Gegevens van het Australian Institute of Health and Welfare tonen aan dat de wachtlijst voor sociale huisvesting voor degenen in 'grootste nood' sinds 2015 elk jaar is verslechterd, met recordhoogtes in juni 2024. In de afgelopen twee jaar laten AIHW-gegevens ook zien dat het aantal mensen dat al dakloos was toen ze voor het eerst daklozenopvang zochten met 11% is gestegen, en het aantal mensen dat op straat sliep aan het begin van de ondersteuning met 25% is gestegen.

Op zaterdag werd een 37-jarige moeder naar het ziekenhuis gebracht nadat een van haar pasgeboren tweelingbaby's was overleden. De vrouw woonde in een daklozenkamp bij Wagga Beach, aan de oevers van de Murrumbidgee River. Bewoners van het kamp vertelden de ABC dat ze nergens anders heen konden - een uitspraak die een beleidsfout zou moeten zijn, geen levensstijlkeuze.

In WA stierf Mary Ann Miller, een jonge Aboriginal moeder van zeven kinderen, op 28 maart aan sepsis nadat ze uit een sociale huurwoning was gezet. Ze wachtte op huisvesting ondanks dat ze slachtoffer was van vermeend huiselijk geweld. De twee sterfgevallen komen maanden nadat een jonge Nepalese man, Bikram Lama, dood werd gevonden in Hyde Park.

Lama had geslapen in de buurt van de drukke ingang van St James Station en stierf in zijn slaapzak in struiken boven een tunnelingang. Zijn lichaam lag daar tot een week voordat het werd ontdekt. De autoriteiten wachten nog op een DNA-test om Lama's identiteit officieel te bevestigen, nadat ze monsters hadden opgevraagd bij zijn familie in een afgelegen dorp in Makwampur, ten zuiden van Kathmandu.

Hulpverleners zeggen dat zijn dood wijst op aanzienlijke gaten in de ondersteuningsdiensten voor niet-ingezetenen - degenen die legaal naar Australië kwamen maar wiens visa zijn verlopen. Want blijkbaar, als je dakloos bent en geen burger, ben je gewoon een lastige toerist zonder bestemming.

Professor Lisa Wood van de University of Notre Dame, die baanbrekend onderzoek heeft geleid naar daklozensterfgevallen, zei dat de omstandigheden van de sterfgevallen schokkend waren en de natie 'op een kruispunt in haar aanpak van dakloosheid' moeten brengen. 'Het is een ontnuchterende aanklacht tegen maatschappelijke verlatenheid en systeemfalen,' zei ze. 'Weinigen zullen betwisten dat Australië midden in een dakloosheids- en huisvestingscrisis zit. Overheden hebben aanzienlijke investeringen aangekondigd als reactie, maar veel van deze beleidsinspanningen lijken uit te gaan van de veronderstelling dat we ons simpelweg uit de dakloosheidscrisis kunnen bouwen.'

Wood zei dat huisvesting expliciet moet worden herzien.