Klimaatverstoring blijkt een werkgever met gelijke kansen - al betaalt het heel verschillende lonen. Deze zomer bood de planeet een split-screen preview: Europa koesterde zich in zijn heetste dag ooit gemeten, terwijl Nepal verdronk onder water, modder en ijs, met meer dan 750 doden en duizenden vermisten. Het is bijna alsof de koorts van de aarde geen respect heeft voor grenzen, ook al hebben onze rampenbestrijdingsbudgetten dat wel.

Inderdaad, de crisis heeft een prijskaartje, maar sommige landen kunnen de therapie betalen. Toen bosbranden Europa teisterden, schoot Frankrijk te hulp met belastingvoordelen voor getroffen bedrijven, verhuiskosten en hulp voor wederopbouw - een ware conciërgedienst voor klimaatrampen. Het VK, altijd de pragmaticus, had al bijna 100 miljoen pond uitgetrokken vóór de zomer om de weerbaarheid tegen bosbranden te vergroten. Ondertussen blijft Nepal - een land zonder zowel het fiscale kussen als de PR-machine - achter met het tellen van lichamen.

Rijkere landen hebben misschien meer middelen om het hoofd te bieden, maar laten we dat niet verwarren met immuniteit. Dit probleem grijpt de hele planeet aan, hoezeer leiders het ook willen ontkennen. Dus terwijl sommigen chardonnay nippen in evacuatiecentra en anderen door puin waden, onthoud: de koorts van de planeet geeft niets om je portefeuille. Het is slechts een kwestie van wie als eerste airconditioning krijgt.