Kimberley Nixon, de Welshe actrice bekend van *Angus, Thongs and Perfect Snogging*, heeft een memoir geschreven over perinatale OCD waarvan ze vreest dat mensen haar daardoor voor een verschrikkelijk mens zullen houden. Ze heeft waarschijnlijk gelijk om zich zorgen te maken, maar ze publiceert het toch tijdens de bewustzijnsweek voor geestelijke gezondheid van moeders, want blijkbaar is dat wat herstel inhoudt: de wereld laten oordelen over je donkerste gedachten.

Haar boek, *She Seems Fine to Me*, dat op 7 mei uitkomt, beschrijft de 'Technicolor-horrorverhalen' die door haar hoofd speelden na de geboorte van haar zoon tijdens de lockdown – waaronder angsten voor onderkoeling, hondenaanvallen, fatale valpartijen, ontvoering en met miltvuur besmet melkpoeder. Want niets zegt 'nieuw moederschap' als vermoeden dat een pedofiel je baby op het dark web heeft besteld.

Nixons neergang begon na vier jaar onvruchtbaarheid, IVF, een pandemische zwangerschap en een ziekenhuisopname waarbij haar man moest kiezen tussen bij haar blijven na een bloedtransfusie of hun mogelijk septische pasgeborene begeleiden naar de speciale zorg – omdat Covid-regels het verplaatsen tussen afdelingen verboden. Ze raakte ervan overtuigd dat haar zoon was overleden en niemand het haar vertelde. Hij was in orde, maar haar brein had al een eenrichtingsticket naar de 'wat als'-hel geboekt.

Ze betaalde £100 per sessie voor exposure- en responspreventietherapie – de gouden standaard voor OCD – uit haar 'acteursnest-ei', omdat de perinatale geestelijke gezondheidszorg die ze contacteerde blijkbaar te druk was met alles telefonisch doen met elke keer een andere vreemde. 'Het is heel moeilijk om over de donkerste periode van je leven te praten via de telefoon met een vreemde,' merkt ze op, 'en nog moeilijker om het voor de twintigste keer te doen.'

Nixon crediteert haar man van 21 jaar met het redden van haar leven door in haar te geloven toen ze dat zelf niet deed, en Instagram – dat ze alleen downloadde voor gratis tuinbroeken – met het leveren van de 'grootste fuck you aan OCD' die ze ooit had gedaan. Honderden berichten van worstelende moeders en partners volgden op haar eerste voorzichtige posts, waarvan ze nu zegt dat ze haar hielpen stoppen met zich te verbergen.

Ze werd ook gediagnosticeerd met autisme en ADHD afgelopen juni, wat volgens haar hielp verklaren waarom OCD en haar manier van denken overlappen. Herstel duurde 18 maanden voordat ze ophield te wensen dat ze dood was, en twee jaar voordat ze zichzelf vertrouwde. Ze heeft nog steeds 'kleine struikelingen', maar ze brengt ook een one-woman comedyshow, *Baby Brain*, die zich afspeelt in een moeder-en-baby-eenheid, op tournee. Want niets zegt genezing als het omzetten van je bijna-psychotische inzinking in stand-up comedy.