Bilim insanları, evrimin 120 milyon yıldan uzun süredir aynı genetik "kopya kağıdına" güvendiğine dair kanıtlar buldu; bu da Dünya'daki yaşamın, lise biyoloji öğretmeninizin size inandırdığından biraz daha tahmin edilebilir olabileceğini gösteriyor.
York Üniversitesi ve Wellcome Sanger Enstitüsü liderliğindeki uluslararası bir ekip, dikkatini Güney Amerika yağmur ormanlarındaki kelebeklere ve güvelere çevirdi. Bu türler, yalnızca uzaktan akraba olmalarına rağmen, yırtıcılara "beni yeme" diye bağıran çarpıcı biçimde benzer kanat renk desenlerine sahipler - taklitçilik olarak bilinen bir fenomen. Araştırmacılar, yedi uzak akraba tür arasında bu ortak renk desenlerini hangi genlerin kontrol ettiğini belirledi. Şaşırtıcı bir şekilde, hem kelebekler hem de güveler, neredeyse aynı uyarı renklerini üretmek için tekrar tekrar aynı iki gene, ivory ve optix'e güveniyordu.
Evrim, genlerin kendileriyle oynamak yerine, düzenleyici elementlerle - bu genlerin ne zaman ve nerede açılacağını kontrol eden genetik "anahtarlar" - oynadı. Kelebeklerde, bu anahtarlar türler arasında benzer şekillerde değiştirilmişti. Ancak güve bir sürpriz yaptı: kelebek türlerinden birinde görülen bir stratejiyi yakından yansıtan bir inversiyon mekanizması (büyük bir DNA parçasının ters çevrilmesi) kullanmıştı.
York Üniversitesi'nden Profesör Kanchon Dasmahapatra şunları söyledi: "Birbirleriyle akraba olmayan birçok türün bağımsız olarak aynı özelliği geliştirdiği yakınsak evrim, yaşam ağacında yaygındır. Ancak bu olgunun genetik temelini araştırma fırsatımız nadiren olur." Kelebeklerin ve güvelerin dinozorlar çağından beri aynı genetik numaraları kullandığını ekledi - bu, yaratıcılığa bakış açınıza bağlı olarak ya rahatlatıcı ya da hayal kırıklığı yaratıcı.
PLoS Biology dergisinde yayınlanan bulgular, evrimin her zaman rastgele olmadığını gösteriyor. Bunun yerine, tekrarlayan genetik yolları izleyebiliyor. Wellcome Sanger Enstitüsü'nden Profesör Joana Meier şunları kaydetti: "Bu uzak akraba kelebekler ve güvenin tümü, onları yemeye çalışan kuşlar için zehirli ve tatsızdır. Birbirlerine çok benziyorlar çünkü kuşlar belirli bir renk deseninin 'yeme, zehirliyiz' anlamına geldiğini öğrendiyse, diğer türlerin aynı uyarı renklerini sergilemesi faydalıdır."
Evrimin sıklıkla yerleşik genetik yolları izlediğini anlamak, bilim insanlarının türlerin değişen çevrelere veya iklim değişikliklerine nasıl tepki verebileceğini tahmin etmesine yardımcı olabilir. Doğa aynı biyolojik çözümleri yeniden kullanma eğilimindeyse, gelecekteki adaptasyonları tahmin etmek daha ulaşılabilir hale gelebilir - bu, evrimsel olarak neyin geleceğini bilmeyi seven herkes için harika bir haber.