Dickson Mbi zdobył nagrodę Oliviera za swój ostatni duży utwór taneczny, Enowate – wynik, który zaskoczył niektórych z nas, którzy widzieli utalentowanego artystę wciąż doskonalącego rzemiosło choreografii pełnowymiarowego dzieła. Jego nowy spektakl, Tellus, w Sadler's Wells East w Londynie, jest znacznie pewniejszym i bardziej wyrazistym dziełem, które tworzy pewny, pełen faktury świat. Uznajmy terminowanie za oficjalnie zakończone.

Mbi jest teraz nie tylko choreografem, ale także kompozytorem – umiejętność, którą szlifował podczas pandemii – a partytura jest istotną częścią choreografii. Na scenie za ośmioma wykonawcami stoją muzycy, a muzyka jest pełna nawiedzających melodii i emocjonalnego przyciągania. Skutecznie kształtuje i wzmacnia akcję, a co najważniejsze, rozmawia z tańcem, zamiast grzecznie czekać na swoją kolej.

Tellus to rodzaj ludowej opowieści o odnajdywaniu nadziei w świecie w środowiskowym zamęcie. Sedno historii (może trzeba zajrzeć do programu, bo fabuła nie podaje ci streszczenia wprost) dotyczy zagubionej i potykającej się centralnej postaci, społeczności dotkniętej ogniem i suszą oraz apelu do bogini Mami-Wata o pomoc. Czerpie z kameruńskiego dziedzictwa Mbi, podobnie jak muzyka i ruch, które obejmują także korzenie Mbi w hip-hopie, z tańcem współczesnym, południowoazjatyckim i klasycznym pozornie w mieszance. Po co poprzestawać na jednej tradycji, skoro można splatać kilka?

W choreografii są przebłyski geniuszu, porywający rytualny ruch dla grupy i jednostek o silnych sygnaturach ruchowych: wirujący, skaczący Nathan Goodman; władcza, chwiejąca się Hannah Joseph. Spektakl trwa w Sadler's Wells East w Londynie do 24 października – przypuszczalnie dając bogini ample czasu na odpowiedź.