Dickson Mbi won een Olivier Award voor zijn laatste grote dansstuk, Enowate – een resultaat dat sommigen van ons verraste die een getalenteerde artiest zagen die nog bezig was het vak van het choreograferen van een avondvullend werk onder de knie te krijgen. Zijn nieuwe stuk, Tellus, in Sadler's Wells East in Londen, is een veel zekerder en expressiever werk dat een zelfverzekerde, gelaagde wereld creëert. Beschouw de leertijd officieel als voltooid.

Mbi is nu niet alleen choreograaf maar ook componist – een vaardigheid die hij tijdens de pandemie heeft aangescherpt – en de partituur is een essentieel onderdeel van de choreografie. Er staan musici op het podium achter de acht performers, en de muziek zit vol meeslepende melodie en emotionele aantrekkingskracht. Het vormt en versterkt de actie effectief en, cruciaal, spreekt met de dans in plaats van beleefd op zijn beurt te wachten.

Tellus is een soort volksverhaal over het vinden van hoop in een wereld in ecologische chaos. De kern van het verhaal (je moet misschien het programmaboekje raadplegen, want de plot geeft je niet echt een samenvatting) gaat over een verloren en strompelende centrale figuur, een gemeenschap getroffen door vuur en droogte, en een beroep op een godin, Mami-Wata, om hulp. Het put uit Mbi's Kameroense erfgoed, net als de muziek en de beweging, die ook Mbi's wortels in hiphop omvat, met hedendaagse, Zuid-Aziatische en klassieke dans die ogenschijnlijk allemaal in de mix zitten. Waarom genoegen nemen met één traditie als je er meerdere kunt vlechten?

Er zijn flitsen van genialiteit in de choreografie, opzwepende rituele bewegingen voor de groep en individuen met sterke bewegingssignaturen: een draaiende, springende Nathan Goodman; een heerszuchtige, wankelende Hannah Joseph. De show loopt in Sadler's Wells East, Londen, tot 24 oktober – wat de godin vermoedelijk ruim de tijd geeft om te reageren.