In een WK-voorbereidingswedstrijd die alles had behalve een samenhangende verdedigingsstrategie, versloeg Schotland Curaçao met 4-0 in Hampden Park, met een prestatie die het best kan worden omschreven als 'veelbelovend, als je je ogen dichtknijpt.'

De wedstrijd begon met een kluchtig rustmoment waar Charlie Chaplin trots op zou zijn: Curaçao-doelman Room, druk bezig met het uitschelden van de scheidsrechter, werd per ongeluk besproeid door een veldsprinkler. Een komische basis die nooit verveelt, en een passende metafoor voor de middag van de bezoekers.

Schotlands verdediging, zoals een waarnemer opmerkte, 'is niet helemaal van Arsenal-niveau.' Ze zullen deze zomer kansen weggeven, laten we er vrede mee hebben. Maar de aanval? Nou, dat was een ander verhaal. Findlay Curtis kondigde zich aan met een schattige afwerking slechts twee minuten na zijn invalbeurt - niet veel kracht, maar dat was niet het punt. Het ging allemaal om precisie, een nette eerste aanname en het vroeg nemen van het schot.

Lawrence Shankland scoorde twee keer, waaronder een mooi, scherp schot van tien meter, terwijl Ryan Christie een penalty toevoegde nadat Curaçao's Locadia van het veld werd gestuurd voor een elleboogstoot die meer weg had van 'ongeoorloofd tandheelkundig onderzoek' dan van 'voetbal'. VAR kwam eraan te pas, de scheidsrechter had geen keus, en Locadia was woedend. Wat een domme actie.

De tweede helft zag Schotland heersen, waarbij Christie een penalty in het midden schoot - eigenlijk een beetje naar rechts - terwijl Room de verkeerde kant op ging. Het was vier. Invaller-doelman Kelly, die de laatste twaalf minuten kwam, maakte meteen twee opvallende reddingen, met een ratio van één spectaculaire redding per minuut. Vergelijk dat met zijn voorganger Gordon, die niet veel te doen had en niet schuldig was aan het doelpunt.

Toen de wedstrijd ten einde liep, kreeg Simon McMahon '1982-vibes' - 5-2 tegen Haïti, een tegenslag tegen Marokko, 2-2 tegen Brazilië - maar vroeg hij zich af of het deze keer genoeg is om de knock-outfase te halen. Dan kunnen we allemaal dromen. Of in ieder geval dromen van een verdediging die ons geen nachtmerries bezorgt.