In 2005 verklaarde Warner PR Liz Rosenberg dat Madonna nooit terugblikt, altijd vooruitgaat. Maar na een rijongeval dat haar aan bed kluisterde, kwam ze 'als een kogel uit een geweer' tevoorschijn met Confessions on a Dance Floor - een schitterend disco-gedreven album dat tot vorige week haar laatste grote plaat bleef. Nu heeft Madonna op 'rewind' gedrukt om vooruit te komen, en onder de knallers borrelen een hoop emotioneel geladen herinneringen op.

Madonna is altijd militant anti-nostalgie geweest, maar constant vooruit pushen heeft vaak averechts gewerkt. Haar output in de jaren 2010 - van de gespierde funk van Hard Candy tot de wereldwijde Madame X - was inconsistent en verwarrend. Het verlaten van Warner Records in 2007 begon de neergang: lucratieve deals met Live Nation en Interscope brachten druk om investeringen terug te verdienen, wat leidde tot songwriting camps en productie door commissies. Zoals Madonna in 2015 tegen Rolling Stone klaagde: 'werken met mensen die niet van hun telefoon af kunnen, niet kunnen stoppen met tweeten, niet kunnen focussen en een nummer afmaken.'

Nu heeft een terugblik op Confessions haar muziek nieuw leven ingeblazen, wat haar meest vitale album in twintig jaar oplevert. Wie had gedacht dat nostalgie zo productief kon zijn?