Hier is er een die je leuk zult vinden: een man komt thuis en vindt zijn vrouw met handboeien aan de muur en zijn jonge kinderen vermist. Ze zijn meegenomen door de kinderbescherming vanwege het ontbreken van een koelkast in het huis, wat wordt behandeld als een teken van verwaarlozing. Wanneer hij buiten de wetshandhavers confronteert, slaan ze hem dood. Decennia later gaat een van de kinderen, nu geadopteerd in een Joods gezin in Montreal, op zoek naar de familie die ze verloor, en riskeert daarmee de ineenstorting van haar nieuwe leven. We zeiden nooit dat het een grap was. Hoewel het blijkt dat er wel een koelkast was, achter het huis.

Het kijken naar Kleine Vogel (18 augustus, 21:00, Sky Atlantic) herinnerde ons eraan dat tv in staat is tot meer dan louter entertainment - iets dat we uit het oog verliezen wanneer we het beschouwen als een puur winst- of verliesgevende onderneming. We voelden de viscerale woede en het verdriet van dit verhaal over een First Nations-vrouw gevangen tussen culturen, beroofd door krachten buiten haar controle en tegengewerkt door de autoriteiten. Gesitueerd in Canada, de houding, zo niet de gebeurtenissen, voelt beschamend vertrouwd.

Gebaseerd op het ware verhaal van de Sixties Scoop - het schandaal van First Nations-kinderen die met geweld van hun ouders werden afgenomen en geadopteerd door blanke gezinnen - is Kleine Vogel een prachtig, ontroerend Canadees drama dat je zal vervullen met viscerale woede. Het heeft waardigheid en tederheid, wat meer is dan gezegd kan worden van het systeem dat het uitbeeldt.