De woestijnregenkikker, een bolle amfibie met stompe pootjes om te graven in plaats van te springen, is door de Internationale Unie voor Natuurbehoud (IUCN) kwetsbaar voor uitsterven verklaard. De soort, die alleen leeft in een smalle strook kustgebied van Zuid-Afrika en Namibië, wordt de komende tien jaar geconfronteerd met een verwachte populatiedaling van 20% door diamantwinning, ontwikkelingsprojecten zoals de haven en het spoorwegproject van Boegoebaai, en verstedelijking.

Dr. Jeanne Tarrant, uitvoerend directeur van Anura Africa, noemt het een volkomen unieke soort die zich heeft aangepast aan de barre woestijnomgeving en het minst typische kikkergedrag vertoont - kikkers houden meestal van vochtig en tropisch, maar deze leeft in de duinen. De beroemde hoge piep van de kikker, die klinkt als een hondenspeeltje en viraal is gegaan op sociale media, is eigenlijk een noodkreet, vaak uitgelokt door mensen die hem met een stok porren. Dit heeft geleid tot een golf van online zoekopdrachten naar hoe je er een als huisdier kunt krijgen, hoewel het onduidelijk is of er daadwerkelijk kikkers worden ontvoerd.

De kikker brengt het grootste deel van zijn tijd door ingegraven in het zand, waarbij hij zijn achterpoten als schoppen gebruikt om ongeveer 30 cm af te dalen naar een vochtige laag. Hij kan daar maanden blijven, levend van zuurstof in de bodem. Wanneer hij naar boven komt, zoekt hij naar waterplekken gevormd door gecondenseerde mist, waarbij hij vocht opneemt via een sterk gevasculariseerde roze plek op zijn buik die als vloeipapier werkt. Zijn bolle lichaam helpt eigenlijk vochtverlies te voorkomen - een lang, dun lichaam zou meer water verdampen.

Een favoriete snack zijn vetrijke termieten, die de kikker onweerstaanbaar vindt, zelfs als hij vol zit, met vaak termietenvleugels die uit zijn mond steken. De voortplanting omvat dat het mannetje zich met een afscheiding op zijn borst en voorarmen aan het vrouwtje vastlijmt, waarna het vrouwtje een kamer graaft en eieren legt. Onbevruchte eieren worden vloeibaar, en kikkervisjes kloppen de vloeistof tot een schuim dat zuurstof vasthoudt. Natuurbeschermers zeggen dat de beste manier om de soort te beschermen is om de zandduinen waar hij leeft te behouden, aangezien hij nergens anders op aarde voorkomt.