Goede doelen in het Verenigd Koninkrijk zeggen dat ze "drukker dan ooit" zijn met het helpen van mensen die in meubelarmoede leven - een term die klinkt als een niche designtrend, maar in werkelijkheid betekent dat ongeveer zes miljoen mensen in het VK leven zonder bedden, fornuizen en koelkasten, volgens het nationale goede doel End Furniture Poverty.

BBC South sprak met mensen en organisaties in Hampshire die door het probleem zijn getroffen, en een groep parlementsleden roept de regering nu op om een nationale strategie te ontwikkelen om het aan te pakken. De parlementsleden zeiden dat zij vonden dat een veilig, zeker en duurzaam huis toegang zou moeten omvatten tot de basisbenodigdheden aan meubilair die nodig zijn voor het dagelijks leven - een radicale stelling, toegegeven, als je ooit op een vloer hebt geprobeerd te slapen.

De regering zei al actie te ondernemen om huishoudens te ondersteunen.

Een van degenen die hulp nodig hadden, is Yana Osibchuk, die na het begin van de oorlog vanuit Oekraïne naar het VK verhuisde met haar zoon, haar hond en twee koffers - en in sociale huisvesting werd geplaatst. "Het was absoluut leeg - geen meubels, geen fornuis, geen koelkast, niets en geen vloerbedekking," zei ze. Yana werd doorverwezen naar het goede doel Southampton City and Region Action to Combat Hardship (Scratch).

Maar Yana's situatie is niet ongewoon. De overgrote meerderheid van de sociale woningen wordt ongemeubileerd verhuurd - een detail dat nogal belangrijk blijkt te zijn als je twee koffers en een hond bezit.

Scratch bestaat al 27 jaar, en directeur Mike Taylor zei dat het goede doel "nu drukker is dan ooit". "We zitten altijd volgeboekt, onze agenda's zijn elke week vol," zei hij. Hij noemde druk op het huishoudbudget als factor, maar merkte op dat er tal van redenen waren waarom mensen hulp nodig hadden. "Het kan zijn dat ze een crisis in hun leven hebben gehad, ze moesten vluchten uit een relatie of vluchten voor huiselijk geweld en ze zijn op de een of andere manier in een woning terechtgekomen zonder meubels," zei hij. "Ze hebben misschien kinderen bij zich. Ze hebben geen besteedbaar inkomen. Ze hebben gewoon niet de faciliteiten of het geld om weer op gang te komen."

Scratch is afhankelijk van donaties en subsidies van de gemeente. Vervolgens stelt het pakketten samen en verkoopt die tegen minimale prijzen aan mensen. Het goede doel heeft geen direct contact met het publiek, maar neemt verwijzingen aan van de gemeente, woningcorporaties of andere professionals zoals maatschappelijk werkers.

End Furniture Poverty definieert meubelarmoede als het onvermogen om toegang te krijgen tot of het zich kunnen veroorloven om huismeubilair of een huishoudelijk apparaat te kopen of te onderhouden dat essentieel is om een maatschappelijk aanvaardbare levensstandaard te bereiken. Directeur van het goede doel Claire Donovan zei: "Meubelarmoede heeft schadelijke fysieke, emotionele, sociale en financiële gevolgen, en het gaat niet alleen om materiële behoeften, want meubelarmoede is een gevolg van het bredere probleem van armoede. Meer dan een kwart van de huurders van sociale woningen leeft in meubelarmoede en toch wordt slechts ongeveer 3% daarvan gemeubileerd verhuurd."

End Furniture Poverty ondervroeg mensen die in meubelarmoede leven, en 30% zei dat hun lichamelijke en geestelijke gezondheid was aangetast. Claire voegde toe: "Niet goed kunnen slapen omdat je geen bed hebt. Geen vers voedsel kunnen bewaren of bereiden omdat je geen fornuis of koelkast hebt - en gewoon de slopende stress daarvan dag in dag uit - het beïnvloedt echt elk gebied van je leven."

Het is geen probleem dat beperkt blijft tot één gebied. Het goede doel Moving on Project Portsmouth helpt mensen in de stad die worstelen met meubelarmoede. Elke dag ziet het mensen in wanhopige nood. Sarah Knight, van het goede doel, zei: "Het is enorm. Mensen delven diep - het enige andere alternatief is leningen aangaan met een hoge rente die later problemen kunnen opleveren. Vroeger waren het mensen met een uitkering - nu niet meer, het zijn mensen uit alle lagen van de bevolking. Minder uren, hogere rekeningen - het treft iedereen. De voedselbanken en buurtwinkels nemen toe en dat geldt ook voor meubels - er worstelen zoveel gezinnen. Sommigen hebben misschien geen bed, ze hebben misschien een paar