Orofasiyal yarıklar, çatalık dudak ve damak gibi durumların teknik terimi, hiç de şaka değil. Bir bebek doğduğu andan itibaren yoğun bakım gerektirir ve yeme-içme ile konuşmada ömür boyu süren zorluklara yol açabilir, bu da genellikle sosyal dışlanma ve damgalanmayla sonuçlanır. Tarihsel olarak, bu durumun kişiye toplumun dış mahallelerine tek yönlü bir bilet sağladığı varsayılabilir.

Geçmişten gelen ferahlatıcı bir olay örgüsü değişikliğinde, Dr. Xiaofan Sun liderliğindeki bir ekip tarafından International Journal of Osteoarchaeology'de yayınlanan bir çalışma, Çin'de şimdiye kadar bulunan bu durumun ilk arkeolojik vakasını tespit etti. Araştırmacılar sadece kemik bulmadı; bir hikaye buldular. İskelet kalıntıları, önemli zorluklara rağmen bebeklik dönemini atlatmayı başaran genç bir adama aitti.

Bu hayatta kalış, onun erken yaşamının ihmal edilmiş olmadığının ilk ipucu. O kırılgan ilk yılları atlatabilmesi, ona yoğun bakım sağlandığını, ki bu herhangi bir modern öncesi toplulukta kaynak ve dikkatin önemli bir yatırımıdır, kuvvetle gösteriyor. Ancak, hikayesinin sonuna geldiğimizde olay örgüsü yoğunlaşıyor.

Asıl vurucu nokta, topluluğunun ona ölümünde nasıl davrandığı. Defin işlemi tam haklar ve ritüellerle gerçekleştirilmiş, bu da onun sosyal grubuna tamamen entegre olduğunu gösteriyor. Çalışma, Qing hanedanlığındaki bu birey için, fiziksel deformitesinin yaşamı boyunca utanç duyulmasına veya dışlanmasına yol açmadığı sonucuna varıyor. Görünüşe göre topluluğu yaşayanlara baktı ve ölülere saygı duydu, ki bu bazı modern toplumların hâlâ ustalaşmaya çalıştığı bir kavram.