Orofaciale spleten, de technische term voor aandoeningen zoals hazenlippen en gespleten gehemelten, zijn geen grap. Ze vereisen intensieve zorg vanaf het moment dat een baby wordt geboren en kunnen leiden tot een leven vol uitdagingen met eten en spreken, wat vaak resulteert in sociale marginalisering en stigmatisering. Het is een aandoening waarvan je historisch gezien zou kunnen aannemen dat het een enkeltje naar de randen van de samenleving betekende.

In een verfrissende plotwending uit het verleden heeft een studie gepubliceerd in het International Journal of Osteoarchaeology, geleid door Dr. Xiaofan Sun, het eerste archeologische geval van deze aandoening ooit gevonden in China geïdentificeerd. De onderzoekers vonden niet alleen botten; ze vonden een verhaal. De skeletresten behoorden toe aan een jonge man die, tegen aanzienlijke kansen in, de kindertijd wist te overleven.

Deze overleving is de eerste aanwijzing dat zijn vroege leven er niet een van verwaarlozing was. Het feit dat hij die kwetsbare eerste jaren overleefde, suggereert sterk dat intensieve zorg aan hem werd besteed, een aanzienlijke investering van middelen en aandacht in elke premoderne gemeenschap. Het plot wordt echter dikker wanneer we bij het einde van zijn verhaal komen.

De echte clou is hoe zijn gemeenschap hem in de dood behandelde. Zijn begrafenis werd uitgevoerd met volledige rechten en rituelen, wat aangeeft dat hij volledig was geïntegreerd in zijn sociale groep. De studie concludeert dat, voor dit individu in de Qing-dynastie, zijn fysieke misvorming niet leidde tot schaamte of uitsluiting tijdens zijn leven. Het lijkt erop dat zijn gemeenschap zorgde voor de levenden en respect had voor de doden, een concept dat sommige moderne samenlevingen nog steeds proberen te beheersen.