Call of Duty wraca, bo oczywiście, że wraca. Franczyza, która od 2003 roku rzuca granatami w jesienny harmonogram premier, powraca z Modern Warfare 4 i niesie na swoich cyfrowych barkach ciężar rozczarowanego wydawcy oraz zdenerwowanej bazy fanów. Zeszłoroczne Black Ops 7 wypadło poniżej oczekiwań, co skłoniło Activision do półprzeprosin – bo nic tak nie mówi „zależy nam” jak korporacyjne mea culpa. Teraz stawka jest wyższa: po piętach depcze mu nowy, zadziorny niezależny shooter o nazwie Wardogs, obiecujący mieszankę klimatów klasycznego CoD i Battlefielda, a w lusterku wstecznym wisi złowieszczo Grand Theft Auto 6, które prawdopodobnie ukradnie całą uwagę (i kasę) w połowie listopada.

Ale nie bójcie się, żołnierze fortuny. Na podstawie bety wczesnego dostępu, która miała miejsce w przedostatni weekend sierpnia, gracze dostaną dokładnie to, czego oczekują: quasi-autentyczną wojskową akcję na ziemi z lekkim zacięciem taktycznym. Karabiny czuć dobrze – naprawdę dobrze. Domyślny karabin szturmowy, Han 86, to niezawodny starter z przyzwoitą szybkostrzelnością i prowadzeniem. Pistolet maszynowy Nightshade pluje kulami z lekkomyślnym porzuceniem, a snajperka KG-7 Vulcan jest absolutnie zabójcza, pod warunkiem że cokolwiek trafisz. Jest wystarczająco dużo balansu, aby zachęcić do eksperymentowania z nietuzinkowymi opcjami, takimi jak karabin Hyeon AR z serią strzałów i prawdopodobnie przeszacowany karabin wyborowy Mar-9. Więc tak, to jest Call of Duty. Ale po co te wszystkie rozpraszacze? Gra zdaje się krzyczeć „patrz na mnie!” każdym nowym gadżetem i bajerem, co jest albo mile widzianą ewolucją, albo desperackim wołaniem o uwagę. Czas – i listopadowa premiera – pokaże.